ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΡΑΧΝΕΪΚΑ

Οι προσευχές που δεν εισακούγονται

2012-01-13T23:01:00.000+02:00

“Ellada, agapi mou”: Φιλελληνικό άρθρο στην γαλλική εφημερίδα “Le Monde”

2011-12-29T09:00:00.001+02:00

http://1greek.wordpress.com/2011/12/10/ellada-agapi-mou-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5/

Φώτης Κόντογλου - Γιάννης ὁ Εὐλογημένος!

2011-12-27T23:00:00.000+02:00

O Ἅγιος Βασίλης, σὰν περάσανε τὰ Χριστούγεννα, πῆρε τὸ ραβδί του καὶ γύρισε σ᾿ ὅλα τὰ χωριά, νὰ δεῖ ποιὸς θὰ τόνε γιορτάσει μὲ καθαρὴ καρδιά. Πέρασε ἀπὸ λογιῶν-λογιῶν πολιτεῖες κι ἀπὸ κεφαλοχώρια, μὰ σ᾿ ὅποια πόρτα κι ἂν χτύπησε δὲν τ᾿ ἀνοίξανε, ἐπειδὴ τὸν πήρανε γιὰ διακονιάρη. Κ᾿ ἔφευγε πικραμένος, γιατὶ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, μὰ ἔνοιωθε τὸ πόσο θὰ πονοῦσε ἡ καρδιὰ κανενὸς φτωχοῦ ἀπὸ τὴν ἀπονιὰ ποὺ τοῦ δείξανε κεῖνοι οἱ ἄνθρωποι.

Μιὰ μέρα ἔφευγε ἀπὸ ἕνα τέτοιο ἄσπλαχνο χωριό, καὶ πέρασε ἀπὸ τὸ νεκροταφεῖο, κ᾿ εἶδε τὰ κιβούρια πὼς ἤτανε ρημαγμένα, οἱ ταφόπετρες σπασμένες κι ἀναποδογυρισμένες,καὶ τὰ νιόσκαφτα μνήματα εἴτανε σκαλισμένα ἀπὸ τὰ τσακάλια. Σὰν ἅγιος ποὺ εἴτανε ἄκουσε πὼς μιλούσανε οἱ πεθαμένοι καὶ λέγανε: «Τὸν καιρὸ ποὺ εἴμαστε στὸν ἀπάνω κόσμο, δουλέψαμε, βασανιστήκαμε, κι ἀφήσαμε πίσω μας παιδιὰ κ᾿ ἐγγόνια νὰ μᾶς ἀνάβουνε κανένα κερί, νὰ μᾶς καίγουνε λίγο λιβάνι μὰ δὲν βλέπουμε τίποτα, μήτε παπᾶ στὸ κεφάλι μας νὰ μᾶς διαβάσει παραστάσιμο, μήτε κόλλυβα, παρὰ σὰν νὰ μὴν ἀφήσαμε πίσω μας κανέναν». Κι ὁ ἅγιος Βασίλης πάλι στενοχωρήθηκε κ᾿ εἶπε: «Τοῦτοι οἱ χωριάτες οὔτε σὲ ζωντανὸ δὲ δίνουνε βοήθεια, οὔτε σὲ πεθαμένον», καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ νεκροταφεῖο, καὶ περπατοῦσε ὁλομόναχος μέσα στὰ παγωμένα χιόνια.

*
* *

Παραμονὴ τῆς πρωτοχρονιᾶς ἔφταξε σὲ κάτι χωριὰ ποὺ εἴτανε τὰ πιὸ φτωχὰ ἀνάμεσα στὰ φτωχοχώρια, στὰ μέρη τῆς Ἑλλάδας. Ὁ παγωμένος ἀγέρας βογκοῦσε ἀνάμεσα στὰ χαμόδεντρα καὶ στὰ βράχια, ψυχὴ ζωντανὴ δὲν φαινότανε, νύχτα πίσσα! Εἶδε μπροστά του μιὰ ραχούλα, κι ἀπὸ κάτω της εἴτανε μιὰ στρούγκα τρυπωμένη. Ὁ ἅγιος Βασίλης μπῆκε στὴ στάνη καὶ χτύπησε μὲ τὸ ραβδί του τὴν πόρτα τῆς καλύβας καὶ φώναξε: «Ἐλεῆστε με, τὸν φτωχό, γιὰ τὴν ψυχὴ τῶν ἀποθαμένων σας κι ὁ Χριστός μας διακόνεψε σὲ τοῦτον τὸν κόσμο!». Τὰ σκυλιὰ ξυπνήσανε καὶ χυθήκανε ἀπάνω του, μὰ σὰν πήγανε κοντά του καὶ τὸν μυριστήκανε, πιάσανε καὶ κουνούσανε τὶς οὐρές τους καὶ πλαγιάζανε στὰ ποδάρια του καὶ γρούζανε παρακαλεστικὰ καὶ χαρούμενα. Ἀπάνω σ᾿ αὐτά, ἄνοιξε ἡ πόρτα καὶ βγῆκε ἕνας τσοπάνης, ὡς εἰκοσιπέντε χρονῶν παλληκάρι, μὲ μαῦρα στριφτὰ γένεια, ὁ Γιάννης ὁ Μπαρμπάκος, ἄνθρωπος ἀθῶος κι ἀπελέκητος, προβατάνθρωπος, καὶ πρὶν νὰ καλοϊδεῖ ποιὸς χτύπησε, εἶπε: «Ἔλα, ἔλα μέσα. Καλὴ μέρα, καλὴ χρονιά!».

Μέσα στὸ καλύβι ἔφεγγε ἕνα λυχνάρι, κρεμασμένο ἀπὸ πάνω ἀπὸ μία κούνια, ποὺ εἴτανε δεμένη σὲ δυὸ παλούκια. Δίπλα στὸ τζάκι εἴτανε τὰ στρωσίδια τους καὶ κοιμότανε ἡ γυναίκα τοῦ Γιάννη. αὐτός, σὰν ἐμπῆκε μέσα ὁ ἅγιος Βασίλης, κ᾿ εἶδε πὼς εἴτανε γέρος σεβάσμιος, πῆρε τὸ χέρι του καὶ τ᾿ ἀνεσπάσθηκε κ᾿ εἶπε: «Νά ῾χω τὴν εὐχή σου, γέροντα», καὶ τό ῾λεγε σὰν νὰ τὸν γνώριζε κι ἀπὸ πρωτύτερα, σὰ νά ῾τανε πατέρας του. Καὶ κεῖνος τοῦ εἶπε: «Βλογημένος νά ῾σαι, ἐσὺ κι ὅλο τὸ σπιτικό σου, καὶ τὰ πρόβατά σου ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ νά ῾ναι ἀπάνω σας!». Σηκώθηκε κ᾿ ἡ γυναίκα καὶ πῆγε καὶ προσκύνησε καὶ κείνη τὸν γέροντα καὶ φίλησε τὸ χέρι του καὶ τὴ βλόγησε. Κι ὁ ἅγιος Βασίλης εἴτανε σὰν καλόγερος ζητιάνος, μὲ μιὰ σκούφια παλιὰ στὸ κεφάλί του, καὶ τὰ ράσα του εἴτανε τριμμένα καὶ μπαλωμένα καὶ τὰ τσαρούχια του τρύπια, κ᾿ εἶχε κ᾿ ἕνα παλιοτάγαρο ἀδειανό. Ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος ἔβαλε ξύλα στὸ τζάκι. Καὶ παρευθύς, φεγγοβόλησε τὸ καλύβι καὶ φάνηκε σὰν παλάτι. Καὶ φανήκανε τὰ δοκάρια, σὰ νά ῾τανε μαλαμοκαπνισμένα, κ᾿ οἱ πητιὲς ποὺ εἴτανε κρεμασμένες φανήκανε σὰν καντήλια, κ᾿ οἱ καρδάρες καὶ τὰ τυροβόλια καὶ τ᾿ ἄλλα τὰ σύνεργα ποὺ τυροκομοῦσε ὁ Γιάννης, γινήκανε σὰν ἀσημένια, καὶ σὰν πλουμισμένα μὲ διαμαντόπετρες φανήκανε, καὶ τ᾿ ἄλλα, τὰ φτωχὰ τὰ πράγματα πού ῾χε μέσα στὸ καλύβι του ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος. Καὶ τὰ ξύλα ποὺ καιγόντανε στὸ τζάκι τρίζανε καὶ λαλούσανε σὰν τὰ πουλιὰ ποὺ λαλοῦνε στὸν παράδεισο, καὶ βγάζανε κάποια εὐωδιὰ πάντερπνη. Τὸν ἅγιο Βασίλη τὸν βάλανε κ᾿ ἔκατσε κοντὰ στὴ φωτιὰ κ᾿ ἡ γυναίκα τοῦ ῾θεσε μαξιλάρια νὰ ἀκουμπήσει. Κι ὁ γέροντας ξεπέρασε τὸ ταγάρι του ἀπὸ τὸ λαιμό του καὶ τό ῾βαλε κοντά του, κ᾿ ἔβγαλε καὶ τὸ παλιόρασό του κι ἀπόμεινε μὲ τὸ ζωστικό του.

Κι ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος πῆγε κι ἄρμεξε τὰ πρόβατα μαζὶ μὲ τὸν παραγυιό του, κ᾿ ἔβαλε μέσα στὴν κοφινέδα τὰ νιογέννητα τ᾿ ἀρνιά, κι ὕστερα χώρισε τὶς ἑτοιμόγεννες προβατίνες καὶ τὶς κράτησε στὸ μαντρί, κι ὁ παραγυιὸς τά ῾βγαλε τ᾿ ἄλλα στὴ βοσκή. Λιγοστὰ εἴτανε τὰ ζωντανά του, φτωχὸς εἴτανε ὁ Γιάννης, μὰ εἴτανε Βλογημένος. Κ᾿ εἶχε μία χαρὰ μεγάλη, σὲ κάθε ὥρα, μέρα καὶ νύχτα, γιατὶ εἴτανε καλὸς ἄνθρωπος κ᾿ εἶχε καὶ καλὴ γυναίκα, κι ὅποιος λάχαινε νὰ περάσει ἀπὸ τὴν καλύβα τους, σὰν νά ῾τανε ἀδελφός τους, τὸν περιποιόντανε. Γιὰ τοῦτο κι ὁ ἅγιος Βασίλης κόνεψε στὸ σπίτι τους, καὶ κάθησε μέσα, σὰ νά ῾τανε δικό του σπίτι, καὶ βλογηθήκανε τὰ θεμέλιά του. Κείνη τὴ νύχτα τὸν περιμένανε ὅλες οἱ πολιτεῖες καὶ τὰ χωριὰ τῆς Οἰκουμένης, οἱ ἀρχόντοι, οἱ δεσποτάδες κ᾿ οἱ ἐπίσημοι ἀνθρῶποι μὰ ἐκεῖνος δὲν πῆγε σὲ κανέναν, παρὰ πῆγε καὶ κόνεψε στὸ καλύβι τοῦ Γιάννη τοῦ Βλογημένου.

*
* *

Τὸ λοιπόν, σὰν σκαρίσανε τὰ πρόβατα, μπῆκε μέσα ὁ Γιάννης καὶ λέγει στὸν ἅγιο: «Γέροντα, ἔχω χαρὰ μεγάλη. Θέλω νὰ μᾶς διαβάσεις τὰ γράμματα τ᾿ Ἅη-Βασίλη. Ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος ἀγράμματος, μὰ ἀγαπῶ τὰ γράμματα τῆς θρησκείας μας. Ἔχω καὶ μία φυλλάδα ἀπὸ ἕναν γούμενο ἁγιονορίτη, κι ὅποτε τύχει νὰ περάσει κανένας γραμματιζούμενος, τὸν βάζω καὶ μοῦ διαβάζει ἀπὸ μέσα τὴν φυλλάδα, γιατὶ δὲν ἔχουμε κοντά μας ἐκκλησία».

Ἔπιασε καὶ θαμπόφεγγε κατὰ τὸ μέρος τῆς ἀνατολῆς. Ὁ ἅγιος Βασίλης σηκώθηκε καὶ στάθηκε κατὰ τὴν ἀνατολὴ κ᾿ ἔκανε τὸ σταυρό του, ὕστερα ἔσκυψε καὶ πῆρε μία φυλλάδα ἀπὸ τὸ ταγάρι του, κ᾿ εἶπε: «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν πάντοτε,νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων». Κι ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος πῆγε καὶ στάθηκε ἀπὸ πίσω του, κ᾿ ἡ γυναίκα βύζαξε τὸ μωρὸ καὶ πῆγε καὶ κείνη καὶ στάθηκε κοντά του, μὲ σταυρωμένα χέρια. Κι ὁ ἅγιος Βασίλης εἶπε τὸ «Θεὸς Κύριος» καὶ τ᾿ ἀπολυτίκιο τῆς Περιτομῆς «Μορφὴν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην προσέλαβες», δίχως νὰ πεῖ καὶ τὸ δικό του τὸ ἀπολυτίκιο ποὺ λέγει «Εἰς πάσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου». Ἡ φωνή του εἴτανε γλυκειὰ καὶ ταπεινή, κι ὁ Γιάννης κ᾿ ἡ γυναίκα του νοιώθανε μεγάλη κατάνυξη, κι ἂς μὴν καταλαβαίνανε τὰ γράμματα. Κ᾿ εἶπε ὁ ἅγιος Βασίλης ὅλον τὸν Ὄρθρο καὶ τὸν Κανόνα τῆς Ἑορτῆς: «Δεῦτε λαοὶ ἄσωμεν ἄσμα Χριστῷ τῷ Θεῷ, χωρὶς νὰ πεῖ τὸ δικό του τὸν Κανόνα, ποὺ λέγει «Σοῦ τὴν φωνὴν ἔδει παρεῖναι, Βασίλειε». Κ᾿ ὕστερα εἶπε ὅλη τὴ λειτουργία κ᾿ ἔκανε ἀπόλυση καὶ τοὺς βλόγησε.

Καὶ σὰν καθήσανε στὸ τραπέζι καὶ φάγανε κι ἀποφάγανε, ἔφερε ἡ γυναίκα τὴ βασιλόπητα καὶ τὴν ἔβαλε ἀπάνω στὸ σοφρᾶ. Κι ὁ ἅγιος Βασίλης πῆρε τὸ μαχαίρι καὶ σταύρωσε τὴ βασιλόπητα, κ᾿ εἶπε: «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κ᾿ ἔκοψε τὸ πρῶτο τὸ κομμάτι κ᾿ εἶπε «τοῦ Χριστοῦ» κ᾿ ὕστερα εἶπε «τῆς Παναγίας», κ᾿ ὕστερα εἶπε «τοῦ νοικοκύρη Γιάννη τοῦ Βλογημένου». Τοῦ λέγει ὁ Γιάννης: «Γέροντα, ξέχασες τὸν ἅη- Βασίλη!». Τοῦ λέγει ὁ ἅγιος: «Ναί, καλά! κ᾿ ὕστερα λέγει: «Τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ Βασιλείου». Κ᾿ ὕστερα λέγει πάλι: «Τοῦ νοικοκύρη, «τῆς νοικοκυρᾶς», «τοῦ παιδιοῦ», «τοῦ παραγυιοῦ», «τῶν ζωντανῶν», «τῶν φτωχῶν». Τότε λέγει στὸν ἅγιο ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος: «Γέροντα, γιατί δὲν ἔκοψες γιὰ τὴν ἁγιωσύνη σου; Τοῦ λέγει ὁ ἅγιος: «Ἔκοψα, Βλογημένε!» μά, ὁ Γιάννης δὲν κατάλαβε τίποτα, ὁ μακάριος. Κ᾿ ὕστερα, σηκώθηκε ὄρθιος ὁ ἅγιος Βασίλειος κ᾿ εἶπε τὴν εὐχή του «Κύριε ὁ Θεός μου, οἶδα ὅτι οὐκ εἰμὶ ἄξιος, οὐδὲ ἱκανός, ἵνα ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς τοῦ οἴκου τῆς ψυχῆς μου».

Κ᾿ εἶπε ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος: «Πές μου, γέροντα, ποῦ ξέρεις τὰ γράμματα, σὲ ποιὰ παλάτια ἄραγες πῆγε σὰν ἀπόψε ὁ ἅγιος Βασίλης; οἱ ἀρχόντοι κ᾿ οἱ βασιληάδες τί ἁμαρτίες νά ῾χουνε; Ἐμεῖς οἱ φτωχοὶ εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἐπειδὴς ἡ φτώχεια μᾶς κάνει νὰ κολαζόμαστε». Κι ὁ ἅγιος Βασίλης δάκρυσε κ᾿ εἶπε πάλι τὴν εὐχή, ἀλλοιώτικα: «Κύριε, ὁ Θεός μου, οἶδα ὅτι ὁ δοῦλος σου Ἰωάννης ὁ ἁπλοῦς ἐστὶν ἄξιος καὶ ἱκανὸς ἵνα ὑπὸ τὴν στέγην του εἰσέλθῃς. Ὅτι νήπιος ὑπάρχει καὶ τὰ μυστήριά Σου τοῖς νηπίοις ἀποκαλύπτεται». Καὶ πάλι δὲν κατάλαβε τίποτα ὁ Γιάννης ὁ μακάριος, ὁ Γιάννης ὁ Βλογημένος...

«Διηγήματα τῶν Χριστουγέννων», Ἐκδόσεις Ἁρμός

ΣΗΜΕΡΟΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΕΚ ΠΑΡΘΕΝΟΥ (ήχος πλ β)

2011-12-22T22:04:00.000+02:00

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΣ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

2011-12-22T22:00:00.000+02:00

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 148^η

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.

Μέσα στὴ βαρυχειμωνιὰ τῆς πλήξης ἐξ’ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεό ۠μέσα στὴν ἀπελπισία καὶ τὴν ἀπογοήτευση πού βιώνομε, ἐξ αἰτίας τῆς θεοποίησης τοῦ ἑαυτοῦ μας^. τώρα ποὺ ὑψώνομε ἀπεγνωσμένα τὰ χέρια καὶ ζητᾶμε βοήθεια, γιὰ νὰ μὴ καταποντισθοῦμε στὸ βυθὸ, ποὺ ἐδημιουργήσαμε μὲ τὴν ἁμαρτωλὴ καὶ ἀδιάκριτη συμπεριφορά μας ۠ αὐτή τήν ὥρα, ἔρχεται γιὰ μιά ἀκόμα φορά ὁ Θεὸς, νὰ δώσῃ λύση στὸ ἀνθρώπινο δρᾶμα, νὰ ἁπαλύνῃ τὸν πόνο μας, νὰ μᾶς παρηγορήσῃ καὶ νά μᾶς θεώσῃ.

Ἔρχεται ὅπως τότε, ποὺ ὁ πόθος τῶν ἀνθρώπων γιὰ λύτρωση παρεβίασε τοῦ οὐρανοῦ τὶς πῦλες. Ἔρχεται, ταπεινά καί ἀθόρυβα, γιὰ νὰ γκρεμίσῃ τὰ τείχη τοῦ ἐγωισμοῦ, ποὺ ὑψώσαμε ἀνάμεσα στὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ παύσῃ τὸν θόρυβο, ποὺ μᾶς δημιουργῇ ἐσωτερικὴ ταραχὴ καὶ σύγκρουση καὶ γιὰ νὰ σώσῃ τὸ δημιούργημά του ἀπὸ τὸν ὠκεανὸ τῆς ἀπελπισίας, τοῦ μίσους καὶ τῆς ὀδύνης τῆς ἁμαρτίας.

Κλίνας οὐρανοὺς κατέβῃ ὁ ὑπερτέλειος Θεὸς γενόμενος ἄνθρωπος, ἀφοῦ ἐσκήνωσε μέσα στὰ πανάγια σπλάχνα τῆς Παναγίας Θεοτόκου, τὴν ὁποία προσέφερε ὡς δοχεῖον καθαρώτατον καὶ ὡς κιβωτὸν πάγχρυσον, τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὅμως «ὁ Θεός ἀεί γεννᾶται θέλων», διότι οὐδέποτε ἔπαυσε νά ἀγαπάῃ τό πλᾶσμα του, παρά τά ὅποια παραπτώματά μας.

Χριστούγεννα σήμερα. Ὁ Κύριός μας βαστάζεται στά Ἄχραντα χέρια τῆς Παναγίας μας. Ἡ Παναγία εἶναι ὁ τύπος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου διά τοῦ Σαρκωθέντος Κυρίου μας, σωζόμεθα.

Δὲν μποροῦμε, νὰ ἀτενίσωμε τὴν Παναγία χωρὶς τὸν Χριστό. Οὔτε δυνάμεθα, νά θεωρήσωμε τὴν Ἐκκλησία χωρὶς τὸν ἐνανθρωπήσαντα, τὸν καταβάντα μέχρις Ἅδου ταμείων καὶ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντα Κύριό μας.

Ἕνα βασανιστικὸ ἐρώτημα, ὅμως, ἀνεβαίνει, ἀπὸ τὴν καρδιά μας.

Ἔχομε ἆρα γε συνειδητοποιήσει τὸ γεγονὸς τῆς κενώσεως, τοῦ ἀδειάσματος δηλαδή τοῦ Θεοῦ, τῆς ἄκρας Αὐτοῦ οἰκονομίας καὶ συγκαταβάσεως ἢ μήπως ἀλλοτριωμένοι, ἀπὸ τὰ ποικίλα πάθη μας, ἀδυνατοῦμε νὰ συλλάβωμε τὸ μέγιστο θαῦμα;

Θὰ ὑπηρετήσωμε τὸ γεγονὸς τῆς θείας Σαρκώσεως ὡς ὁ Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος μὲ ταπείνωση καὶ ὑπακοή, ἔκλινε γόνυ ἐνώπιον τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως ἢ θὰ ἐπιμείνωμε στὴν λογικὴ ἐξήγηση τῶν οὐρανίων πραγμάτων, ἀπολυτοποιώντας τήν φτηνή καί πεπερασμένη ἀνθρώπινη λογική καί θεοποιώντας τὸν ἑαυτό μας;

Θὰ σκύψωμε, νὰ προσκυνήσωμε τόν νηπιάσαντα Κύριο; Θά γίνωμε μέτοχοι τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας, στήν ὁποία μᾶς καλεῖ ἤ θὰ τηρήσωμε τὴν στάση τοῦ Ἡρώδη, ἐξορίζοντες ἀπὸ τὴν ζωή μας τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο;

Ὁποιαδήποτε στάση, φέρει τὴν δική μας εὐθύνη ἀκεραία καὶ ἐπιφέρει τὰ ἀνάλογα ἀποτελέσματα.

Ἀδελφοί μου, οἱ πάντες πλέον γνωρίζομε, ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει φτάσει στὰ ὅριά της. Ἡ Πατρίδα μας χρειάζεται ἔξοδο ἀπὸ τὸ τέλμα, τὴν ὀδύνη καὶ τὰ μαρτύριά της.

Ἡ κραυγὴ τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἀκούεται δυνατὴ καὶ ἀντηχεῖ γοερὴ μέσα ἀπὸ τὸ βάραθρο τῆς ἀπελπισίας, «Κύριε ἐλέησον».

Ὁ οὐρανὸς ἀκούει αὐτὴ τὴν ἀπελπισμένη ἀναζήτηση βοηθείας καὶ ἀπαντᾶ: «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία εἰ μὴ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, τῷ ἐνανθρωπήσαντι Θεῶ ἡμῶν, ὧ ἡ δόξα, ἡ τιμὴ καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.»

Παιδιά μου εὐλογημένα, σᾶς ἀσπάζομαι ὅλους μέ ἀγάπη πατρική καί εὔχομαι τά ἔτη σας νά εἶναι πολλά καί εὐλογημένα.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2011

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ

2011-12-16T17:19:00.000+02:00

Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου και ώρα 17:30 στην αίθουσα του Νέου Ιερού Ναού θα πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη Χριστουγεννιάτικη εορτή των παιδιών του κατηχητικού σχολείου της ενορίας μας, όπου θα μας παρουσιάσουν ένα όμορφο θεατρικό δρώμενο, ποιήματα, τραγούδια και κάλαντα.

Σας περιμένουμε όλους με πολύ χαρά να απολαύσουμε τη γιορτή και να δώσουμε χαρά στα παιδιά μας.

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΔΕΚΑ

2011-12-16T17:07:00.001+02:00

Την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου εορτή της Αγίας και ενδόξου μάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας και των αγίων ενδόξων Δέκα Μαρτύρων θα τελεστεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία όπου θα τεθούν προς προσκύνηση τεμάχια λειψάνων των αγίων Δέκα Μαρτύρων.

Έναρξη όρθρου: 7:00

Λήξη Θείας Λειτουργίας: 9:45

ΣΥΝΤΟΜΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Τοῦ ποιμενάρχου θρέμματα Χριστοῦ δέκα,
Εἰσηλάθη τμηθέντα μάνδρᾳ Μαρτύρων.
Εἰκάδι τῇ τριτάτῃ δέκα ἐν Κρήτῃ τάμον ἄνδρας.

Οι άγιοι Δέκα μάρτυρες μαρτύρησαν τον 3ο αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Δέκιος. Από αυτούς, οι μεν Θεόδουλος, Σατορνίνος, Εύπορος, Γελάσιος και Ευνικιανός, ήταν από τη Γορτυνία της Κρήτης. Ο Ζωτικός, από την Κνωσό. Ο Αγαθόπους από το λιμένα Πανούρμου. Ο Βασιλειάδης (ή Βασιλείδης) από την Κυδωνιά. Ο Ευάρεστος και ο Μόβιος (ή Πόμπιος, ή Πόντιος) από το Ηράκλειο.

Και οι δέκα με πολύ ζήλο εργάζονταν για τη διάδοση του Ευαγγελίου στο νησί. Καταγγέλθηκαν στον έπαρχο Κρήτης, που ήταν συνώνυμος του αυτοκράτορα, ονομαζόταν δηλαδή κι αυτός Δέκιος. Ο έπαρχος, όταν είδε την ανθηρή νεότητά τους και το αρρενωπό τους παράστημα, προσπάθησε να τους παρασύρει με πολλές υποσχέσεις εγκόσμιων απολαύσεων και ηδονών. Αλλά όταν είδε ότι τίποτα δεν πετύχαινε, διέταξε να τους μαστιγώσουν, και κατόπιν τους λιθοβόλησαν.

Οι γενναίοι μάρτυρες του Χριστού υπέμειναν ηρωικά τα βασανιστήρια, ενθυμούμενοι τα λόγια του ψαλμωδού: « Ἀνδρίζεσθε καὶ κραταιούσθω ἡ καρδία ὑμῶν, πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπὶ Κύριον» (Ψαλμός Λ' στ. 25). Δηλαδή, να έχετε γενναίο και ανδρείο φρόνημα, και η καρδιά σας ας γίνεται κραταιά και ατρόμητη, όλοι εσείς που ελπίζετε στον Κύριο. Κατόπιν, με διαταγή του έπαρχου, οι στρατιώτες έκοψαν με τα ξίφη τους τις τίμιες κεφαλές των δέκα χριστιανών Αγίων.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.

" Την πολυθαύμαστον Κρήτην τιμήσωμεν, την εξανθήσασαν άνθη τα τίμια, τους μαργαρίτας του Χριστού, Μαρτύρων τους ακρέμονας. Δέκα γαρ υπάρχοντες, αριθμώ οι μακάριοι, δύναμιν μυρίοπλον των δαιμόνων κατήσχυναν· διο και τους στεφάνους εδέξαντο, Μάρτυρες Χριστού οι καρτερόψυχοι."

Πηγή: Ορθόδοξος συναξαριστής

http://www.saint.gr/3313/saint.aspx

40/νθημερον ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ

2011-11-26T17:50:00.000+02:00

Επί τη συμπληρώσει τεσσαράκοντα ημέρών από της εις Κύριον εκδημίας του αοιδίμου ιερέως ΑΓΓΕΛΟΥ ΙΩ. ΚΟΖΙΩΡΗ τελούμεν τεσσαρακονθήμερον Αρχιερατικόν μνημόσυνον υπέρ αναπαύσεως της ψυχής αυτού
εν τω Ιερώ Ναώ Αγίου Βασιλείου Βραχνεϊκων το Σάββατον 3 Δεκεμβρίου 2011 και παρακαλούμεν πάντας τους τιμώντας την μνήμην Αυτού να συμμετάσχουν.

Ἐπικήδειος εἰς Πρωτοπρεσβύτερον π. Ἄγγελον Κοζιώρην * Εἰς Ἱ. Ν. Ἁγίου Βασιλείου Βραχνεϊκων τῇ 31/10/2011

2011-11-08T20:39:00.000+02:00

Ἤλθαμε μαζί μέ τόσους ἄλλους Ἱερεῖς καί μαζί μέ ὅλου σας, ἀγαπητοί καί τεθλιμμένοι ἀδελφοί μου, διά νά συμπροσευχηθοῦμε στόν Οὐράνιο Πατέρα μας διά τήν ἀνάπαυσιν τῆς ψυχῆς τοῦ πολυσεβάστου πρωτοπρεσβυτέρου καί λίαν ἀγαπητοῦ π. Ἀγγέλου Κοζιώρη.

Ἤλθαμε διά νά μεταφέρουμε τίς εὐχές καί τά συλλυπητήρια στά τέκνα του, τά ἐγγόνια του καί τούς λοιπούς συγγενεῖς του κατά σάρκα, ἀλλά καί στά πολυάριθμα πνευματικά τέκνα του καί ἐνορίτες τῆς ἐπίζηλης ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Βραχνεϊκων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Χρυσοστόμου, ὁ Ὁποῖος εὑρισκόμενος εἰς ἱεράν ἀποδημίαν εἰς τήν ὁμόδοξόν μας χώραν τῆς Ρουμανίας, ἀδυνατεῖ νά προστῇ, ὅπως τό ἤθελε, τῆς ἄκρως συγκηνιτικῆς ταύτης ἐξοδίου ἀκολουθίας.

Ἤλθαμε διά νά ἐκδηλώσουμε τόν σεβασμό μας πρός τό τίμιο πρόσωπόν του καί τό πολυσχιδές ἔργο πού ἐπετέλεσε στήν ὡραία αὐτή πόλη ἐπί μακράν σειράν ἐτῶν.

Ἤλθαμε διά νά τόν εὐχαριστήσουμε, διότι ἀνέδειξε τόν ἑαυτό του μέ την χάρη τοῦ Θεοῦ καί τούς ἰδικούς του ἐσωτερικούς ἀγῶνες, ἄξιον τοῦ ὑψηλοῦ τῆς Ἱερωσύνης ὑπουργήματος.

Ἤλθαμε διά νά διδαχθοῦμε ἀναλογιζόμενοι τό ἦθος του, τήν συνέπειά του κατά τήν ἄσκηση τῶν ποιμαντικῶν του καθηκόντων, τήν ἱεροπρέπειά του, ἀναλογισζόμενοι τό αὐστηρόν καί ἐπιεικές τοῦ χαρακτήρος του, διότι καί τά δύο αὐτά τά χρειαζόμεθα. Τό μέν πρῶτον, τό αὐστηρόν, ἔναντι τοῦ ἐαυτοῦ μας, τό δέ δεύτερον, τό ἐπιεικές, ἔναντι τοῦ ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας, ἥν ὁ Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν « περιποιήσαντο δία τοῦ ἰδίου αἵματος».

Ἤλθαμε, διά νά ἴδωμε δι΄ ἄλλην μίαν φοράν πῶς οἱ χριστιανοί μας γνωρίζουν νά ἀγαποῦν καί νά τιμοῦν καί νά σέβωνται τούς σωστούς καί ἀληθινούς πνευματικούς πατέρες καί ποιμένας των.

* * *

Ἐργάσθηκες φιλοτίμως, πολυσέβαστε π. Ἄγγελε, καί θεάρεστα, καθ’ ὅλην τήν πολυετῆ περίοδο τῆς ἱερατικῆς σου διακονίας. Ἡ ἐπιβλητική σου παρουσία, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ πού κυριαρχοῦσε στήν ἱερατική καρδιά σου, ἡ ἀγάπη ἡ πατρική μέ τήν ὁποία ἀνέτρεφες τά πνευματικά σου τέκνα, τούς ἐνορίτας σου, ἡ συμπαράστασίς σου στίς ὑλικές καί κυρίως πνευματικές ἀνάγκες των, σέ κατέστησαν ἡγετική φυσιογνωμία εἰς ὅλην τήν περιοχή Βραχνεϊκων καί πέραν αὐτῆς καί Σέ ἀνέδειξαν ἕνα ἐκ τῶν πιό ἀξιολόγων Κληρικών τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.

Δέν Σέ ἀποχωριζόμεθα οὐσιαστικῶς μέ τήν ἔξοδόν Σου ἀπό τήν παροῦσα μορφή τῆς ζωῆς.

Θά εἶσαι πάντα στή σκέψη μας καί τήν καρδία μας.

Θά συναντώμεθα μαζί Σου. Ὅχι μόνο μέ τήν ἀνάμησή Σου, ἀλλά καί μέ τόν παραδειγματισμό καί τά μαθήματα πού θά παίρνουμε ἀπό τόν ἔνθεο ζῆλο Σου καί τό εὐλογημένο παράδειγμά Σου.

Θά συναντώμεθα κυρίως στό Μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Εἰς τό Ἅγιον Ποτήριον, ὅπου ἡ μερίδα Σου καί οἱ μερίδες μας θά ρίπτονται μαζί εἰς τόν Ἅγιον Αἷμα τοῦ Κυρίου μας.

Εἴθε νά συναντηθοῦμε τελικά καί ὁριστικά εἰς τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Αἰωνία Σου ἡ μνήμη, ἀγαπητέ ἐν Χριστῷ ἀδελφέ καί συλλειτουργέ π. Ἄγγελε.

Τήν εὐχή Σου σεβαστέ Λειτουργέ τοῦ Ὑψίστου.

Καλή Ἀνάσταση.

Ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πατρῶν

Ἀρχιμανδρίτης Συμεών Χατζῆς

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΕΙΩΝ 2011

2011-11-07T13:54:00.000+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

7.00-10.00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - ΕΝΑΡΞΗ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΕΙΩΝ

ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

19.00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΟΥ κ. ΦΩΤΙΟΥ ΜΠΑΡΟΥΤΑ "ΩΔΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ", ΕΡΓΟ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ ΔΗΜ. Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

19.00 ΔΙΑΚΙΔΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΛΑΟΥ: ΕΝΩΣΗ ΚΥΠΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΧΑΪΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ "ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΚΑΙ ΚΩΔΙΚΟΙ Ε.Ο.Κ.Α. 1955-1959" ΚΩΣΤΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

17:00 ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ: ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

19:00 ΔΙΑΚΙΔΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ ΛΑΟΥ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 100 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ.ΟΜΙΛΗΤΗΣ Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ & ΑΓ. ΒΛΑΣΙΟΥ κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΠΕΜΠΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

8:00 - 13:00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΓΕΝΙΚΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: "Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ"

20:00 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΑΠΟΛΛΩΝ": ΡΕΣΙΤΑΛ ΠΙΑΝΟΥ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΩΓΟ & ALICE HAMPEL

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

20:00: ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ "ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΦΩΚΑΕΥΣ" ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΧΟΡΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ"ΦΩΝΕΣ ΑΣΜΑΤΩΝ"

ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

10:00 - 12:00 ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ "ΑΣΤΗΡ": ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΥΣΥΝΕΔΡΙΟ "FORUM ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ"ΜΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΡΙΣΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011
18:00 ΑΙΘΟΥΣΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΠΑΤΡΩΝ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: " Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ"

ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

20:00 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ: ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ & ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

ΤΡΙΤΗ 22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011
20:00 ΠΑΛΑΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΛΟΥΤΡΑ: ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΕΡΓΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΤΕΤΑΡΤΗ 23 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

20:00 ΑΙΘΟΥΣΑ "ΑΙΓΛΗ" - ΠΟΛΥΧΟΡΟΣ "VESO MARE": ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ, ΜΕ ΘΕΜΑ: "ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΝ ΜΕΛΟΣ"

ΠΕΜΠΤΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011
10.00 ΑΙΘΟΥΣΑ "ΑΙΓΛΗ" - ΠΟΛΥΧΟΡΟΣ "VESO MARE": ΗΜΕΡΙΔΑ. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ."ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ. ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ"

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

7:00 - 10:00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΟΡΘΡΟΣ- ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

20:00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΧΟΡΟΥ ΨΑΛΤΙΚΗΣ "ΚΛΕΙΔΑ"ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ κ. ΛΕΩΝΙΔΑ ΑΣΤΕΡΗ - ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΗ ΧΟΡΩΔΙΩΝ "ΚΛΕΙΔΑ" και "ΜΟΥΣΙΚΟΦΙΛΩΝ ΠΕΡΑΝ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ"

ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

18:00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΧΑΙΩΝ ΑΓΙΩΝ. ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ. ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΕΥΣΑΝΤΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ.

ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

7:00 - 10:30 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ - ΕΟΡΤΗ ΑΧΑΙΩΝ ΑΓΙΩΝ

18:00 ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Τ.Ε.Ι. ΠΑΤΡΩΝ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΗΣ Ι.ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΤΡΙΤΗ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

18:00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΜΕΓΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011
7:00 ΝΕΟΣ Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ: ΟΡΘΡΟΣ - ΠΟΛΥΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ -ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ - ΛΙΑΤΑΝΕΙΑ

ΣΥΝΑΞΙΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ

2011-11-07T13:46:00.000+02:00

Στις 8 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά και εορτάζει την Σύναξη των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και όλων των Αγγελικών τάξεων.

Οι Άγγελοι είναι ασώματοι καί άυλοι. Υμνούν τον Θεό ακατάπαυστα. Περικυκλώνουν τον Θρόνο του Θεού στον Ουρανό, αλλά στέκονται με δέος και φόβο και σεβασμό, μη δυνάμενοι να ατενίσουν τον Θεό κατά πρόσωπο. Γι' αυτό και καλύπτουν με τις πτέρυγές τους το πρόσωπό τους.

Η εορτή αυτή έχει ιδιαίτερη θέση και σημασία για τους πιστούς, που θα την εξηγήσουμε στην συνέχεια :

Ο Θεός και Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου, εκτ ός από τον ορατό και υλικό κόσμο, δημιούργησε και τον άυλο και αόρατο Αγγελικό κόσμο, ως Ποιητής «ορατών τε πάντων και αοράτων», καθώς ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας.

Συγκεκριμ ένα δημιούργησε δέκα Τάγματα Αγγέλων, τα εννέα από τα οποία έχουν τις εξής ονομασίες : «Σεραφίμ», «Χερουβίμ», χάγγελοι» και «Άγγελοι». Ο επικεφαλής όμως του δεκάτου τάγματος, ο Εωσφόρος, επειδή υπερηφανεύθηκε κατά του Θεού και τόλμησε να πει ότι θα βάλη τον θρόνο του επάνω στις νεφέλες και ότι θα γίνει όμοιος με τον Ύψιστο Θεό, γι' αυτό και εξέπεσε από τον Ουρανό στα καταχθόνια - σαν αστραπή - από την πολλή αλαζονεία και την έπαρσή του και έγινε ο διάβολος, ο αντίπαλος και πολέμιος της σωτηρίας των ανθρώπων. Τότε ο Θεός έταξε τον Μιχαήλ να είναι ο πρώτος ανάμεσα στα Αγγελικά Τάγματα, για την πολλή του κηδεμονία που επέδειξε προς το γένος των ανθρώπων και γιά την πολλή πιστότητα προς τις βουλές και τα προστάγματα Του, διότι εκείνος ήταν που συγκέντρωσε τους χορούς των Αγγέλων και φώναξε το «Πρόσχωμεν» που σημαίνει «ας προσέξωμε» να μη πέσωμε από το φως στο σκοτάδι, όπως έπεσε πριν λίγο ο σατανάς για την πολλή του υπερηφάνεια.

Έκτοτε όσοι δεν παρασύρθηκαν στην πτώση, αλλά «εν ομονοία, ενώσει και φόβω Θεού» έμειναν σταθεροί, παρέμειναν συγχρόνως και άτρεπτοι πλέον στο αγαθό και στην υπακοή προς τον Κτίστη και Δημιουργό τους.

Γι' αυτή την μοναδική του συμβολή ο Μιχαήλ κατέχει την πρώτη και κυρίαρχη θέση ανάμεσα στους Αρχαγγέλους, που ξεχωρίζει και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Έδειξε πολλές ευεργεσίες και χάριτες στο γένος των ανθρώπων, όπως γνωρίζουμε και όπως διαπιστώνουμε καθημερινά στην ζωή της Εκκλησίας.

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

Ο Άρχων Μιχαήλ, πάμπολλες φορές παρουσιάζεται να πολεμάει με τον εχθρό μας τον διάβολο, υπερασπιζόμενος την δική μας σωτηρία. Γι' αυτό και σε πολλές εικόνες παρουσιάζεται με στρατιωτική πανοπλία και κρατεί στο χέρι του γυμνό ξίφος.

Η πιο συνηθισμένη θέση που εικονίζεται στους Ναούς είναι στο αριστερό παραπόρτι του Ιερού Βήματος, εν ώ στο δεξιό εικονίζεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Είναι οι δύο ακοίμητοι φρουροί που φυλάττουν τον άβατο χώρο του Ιερού Βήματος, όπου τελείται το Μυστήριο της φρικτής Ιερουργίας.

Αλλά και όλο τον κόσμο φρουρούν από την μανία του εχθρού διαβόλου. Όπως σωστά ψάλλει ο υμνογράφος της εορτής καί λέγει : «όπου επισκιάζει η χάρις σου Αρχάγγελε, από εκεί διώκεται η δύναμη του διαβόλου. Διότι δεν μπορεί να μείνει κοντά στο Φώς σου ο εωσφόρος που έπεσε στο σκοτάδι και παραμένει σ’ αυτό. Γι' αυτό Μιχαήλ Αρχάγγελε, σε παρακαλούμε να σβύνεις τα βέλη του που είναι γεμάτα πυρ και κινούνται εναντίον μας».

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στην Ορθόδοξη εικονογραφία στέκεται επιβλητικός και αυστηρός και κοιτάζει προς τον θεατή, δηλαδή προς όλους εμάς που τον βλέπουμε. Οι πλατείς ώμοι και οι φτερούγες του δηλώνουν την μεγάλη και φοβερή δύναμή του.

Φορεί κόκκινο χιτώνα και σκούρο ιμάτιο. Στον δεξιό του βραχίονα έχει την συνηθισμένη ταινία και στο χέρι του αυτό κρατεί ράβδο, που είναι σύμβολο της εξουσίας του και του ρόλου του, σαν αγγελιαφόρος προς τους ανθρώπους προσταγμάτων του Θεού. Η ίδια ράβδος χρησιμεύει και σαν όπλο του προασπισμού μας απο την κακία του εχθρού διαβόλου. Στο αριστερό του χέρι κρατεί την σφαίρα του κόσμου όπου επάνω της είναι χαραγμένα τα γράμματα Χ(ριστός), Δ(ίκαιος), Κ(ριτής).

Τα πλούσια μαλλιά του συγκρατεί ταινία της οποίας τα άκρα ανεμίζουν. Αυτό φανερώνει την κίνηση, επειδή όλοι οι Άγιοι Άγγελοι είναι «Πνεύματα λειτουργικά εις διακονίαν αποστελλόμενα διά την σωτηρίαν των ανθρώπων». Η ταινία δηλώνει επίσης την καθαρότητα και αγνότητά τους, δηλαδή αποτελεί κατά κάποιο τρόπο το στεφάνι της δόξας τους. Και όπως χαρακτηριστικά ερμηνεύει ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, το δέσιμο αυτό των τριχών της κεφαλής των, φανερώνει ότι δεν κινούνται προς τα περιττά και ποικίλα, αλλά ασχολούνται μόνο με τα θεία και τα επουράνια και έχουν συγκεντρωμένο το νου τους άνω εις τον Θεό, τον Δεσπότη του Ουρανού και Ποιητή του παντός.

Από τους Αγίους Αγγέλους διδασκόμεθα και εμείς το «άνω σχώμεν τας καρδίας» δηλαδή να μη μένωμε προσκολλημένοι με εμπάθεια στα μάταια και γήϊνα και υλικά, αλλά να στρέφωμε το νου και την καρδιά μας στον Θεό που μας έπλασε και μας κυβερνά με σοφία και αγάπη.

Πηγή: http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/art/art_arxagelos_mixail.htm

" ΠΑΝΤΑ ΕΥΣΧΗΜΟΝΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΑΞΙΝ ΓΙΝΕΣΘΩ" παπα Αγγελής Κοζιώρης 1922 - 2011

2011-11-04T11:27:00.002+02:00

Η τοπική μας κοινωνία, βαρυπενθούσα και κλαίουσα, με περισσή λύπη ως άνθρωποι, αλλά και με την ελπίδα της Αναστάσεως ως πιστοί Χριστιανοί, προπέμψαμε την παρελθούσα Δευτέρα 31 Οκτωβρίου τον μακαριστό πλέον αδελφό και συλλειτουργό μας π. Άγγελο Κοζιώρη, τον δικό μας παπά Αγγελή!
Ο μεταστάς γεννήθηκε το έτος 1922 στα Βραχνεϊκα Αχαϊας γιός του Ιωάννου και Βασιλικής. Στις 22 Ιουλίου 1951 παντρεύτηκε την Αντιγόνη το γένος Σπηλιοπούλου, μετά της οποίας απέκτησαν 5 παιδιά.

Στις 5 Οκτωβρίου 1952, στον Ι. Ν. Αγίας Φωτεινής έλαβε τον πρώτο βαθμό της ιερωσύνης, αυτό του Διακόνου, και την 20 Οκτωβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε σε Πρεσβύτερο υπό τοῦ μακαριστού Μητροπολίτου Πατρών κυρού Θεοκλήτου, στον Ι. Ν. Αγίου Γερασίμου Πατρών.

Υπηρέτησε ως εφημέριος του ενοριακού Ναού της γενέτειράς του για 49 συναπτά έτη, μέχρι και την 1 Απριλίου 1993 όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Αλλά και μετά την συνταξιοδότησή του εκ της ενεργούς υπηρεσίας, ο παπά Αγγελής υπηρετούσε αόκνως τον αμπελώνα του Κυρίου μέχρι και την ημέρα της μεταστάσεώς του.

Υπηρέτησε με ζήλο και ταπείνωση την Εκκλησία Του.

« Πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω» (Α΄Κορινθίους, 14, 40)

Λειτουργός του Υψίστου άριστος.

Στον βίο του, διακρινόταν για την απλότητά, την λιτότητα, την αφιλαργυρία, την πίστη και την αγάπη του για την Εκκλησία του Κυρίου.

Δεν του περίσσευαν τα πτυχία και η μόρφωση, του πλεόναζε όμως η πίστη, η ευσέβεια, η αποφασιστικότητα, ο σταθερός του χαρακτήρας, η υπομονή, η συγχωρητικότητα, η ταπείνωσή.

Αναγνώριζε τυχόν λάθη του και δεν δίσταζε να ζητήσει συγγνώμη.

Μεγάλωσε γενεές παιδιών που ανδρώθηκαν πνευματικά και ηθικά.

Ο Λόγος, που εκφραζόταν μέσω των κατηχητικών σχολείων, τη διάδοση του Ευαγγελίου και κυρίως με την καθημερινή βιωτή του, ήταν ο καταλύτης για την διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.

Επέστρεψε στο «φυσικό του περιβάλλον» κοντά στον Θεό.

Έφυγε σεμνός, έτσι όπως διήγαγε όλο τον βίο του, ως ένας σεμνός και ταπεινός λευίτης.

« …. Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν…» (Ιω. 5,14)

Ήδη δέεται για όλους μας στο ουράνιο Θυσιαστήριο.

Δέεται και για τους ενορίτες και όλους τους οικείους του και τους συγχωριανούς του.

Και εμείς με τη σειρά μας, δεόμαστε με όλη την Εκκλησία :

«Δέσποτα Χριστέ, ον μετέστησας εξ ημών, εν ταις των αγίων σου κατάταξον σκηναίς, το πνεύμα του σου δούλου Αγγέλου ιερέως».

Ας είναι μακαρία «η οδός η πορεύη σήμερον».

Ας είναι η μνήμη του αιωνία! Η ψυχή του ας βρει καλόν Παράδεισο!

Αμήν.

π. Αγγελής - 20/10/1952 - 29/10/2011

2011-10-31T22:49:00.000+02:00

Η τοπική μας κοινωνία, βαρυπενθούσα και κλαίουσα, με περισσή λύπη, ως άνθρωποι, αλλά και με την ελπίδα της Αναστάσεως, ως πιστοί Χριστιανοί, προπέμψαμε σήμερα (Δευτέρα 31 Οκτωβρίου) τον μακαριστό πλέον αδελφό και συλλειτουργό μας π. Αγγελή Κοζιώρη.

Προσευχόμεθα στον Κύριο και Θεό μας, «όπως ανέδειξε εδώ στη γη ιερέα Του τον μακαριστό αδελφό μας Αγγελή, έτσι να τον αναδείξει και ιερέα του ουρανίου Του θυσιαστηρίου».

Ας είναι η μνήμη του αιωνία! Η ψυχή του ας έβρει καλόν Παράδεισο! Αμήν.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2011-09-28T10:29:00.002+03:00

" ΒΟΗΘΗΣΕ ΚΙ ΣΥ Ν΄ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ "

2011-09-27T23:01:00.003+03:00

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ - ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

2011-05-12T09:37:00.000+03:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΕΩΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΜΑΪΟΥ, ὥρα 19:00
Πανηγυρικός Ἑσπερινός μετ΄ ἀρτοκλασίας καί θείου. κηρύγματος ὑπό τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου πρεσβυτέρου π. Δ Η Μ Η Τ Ρ Ι Ο Υ Μπιλιανοῦ

Τ Ρ Ι Τ Η 17 Μ Α Ϊ Ο Υ

Ὥρα 7:00- 10:00 π.μ.
Πανηγυρική Θεία Λειτουργία κατά τήν ὁποίαν θά ἱερουγήσῃ καί θά ὁμιλήσῃ ὁ καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίων Πάντων Τριταίας πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης π. Α Ρ Τ Ε Μ Ι Ο Σ Ἀργυρόπουλος

Ἑσπέρας ώρα 19:00
Ἑσπερινός και παράκλησις εἰς τόν Ἅγιον Ἀθανάσιον και εν συνεχεία λιτάνευσις τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος εἰς τήν ἐνορίαν. Τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας θά προστῃ ὁ πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης π. Σ Ω Τ Η Ρ Ι Ο Σ Τσάφος

Ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ

2011-04-23T20:33:00.000+03:00

Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Α Ν Ε Σ Τ Η !

ΔΕΥΤΕ ΛΑΒΕΤΕ ΦΩΣ

2011-04-23T20:30:00.001+03:00

ΠΑΣΧΑ Ι. ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

2011-04-23T20:28:00.001+03:00

2011-04-23T20:19:00.001+03:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

2011-02-27T00:13:00.000+02:00

ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ

ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ;

«ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»

(Ματθ. κε' 40).

1. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότητα του Θεού- Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Οὔτε ὁ ἔλεος αὐτοῦ ἄκριτος, οὔτε ἡ κρίσης ἀνελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσεως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ' αυτό το Σύμβολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...».

Καλούμεθα, λοιπόν, σήμερα να συνειδητοποιήσουμε τρία πράγματα. Πρώτον, ότι Κριτής μας θα είναι ο Ι. Χριστός, ως Θεός. Σωτήρ ο Χριστός αλλά και Κριτής. Αν την πρώτη φορά ήλθε ταπεινός στη γη, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θα έλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ίνα κρίνη τον κόσμον. Αυτός που έγινε για μας «κατάρα» πάνω στον Σταυρό, έχει κάθε δικαίωμα να μας κρίνει, αν αφήσαμε να μείνει μέσα μας και στην κοινωνία μας ανενέργητη η θυσία Του. Δεύτερον θα κρίνει όχι μόνο τούς Χριστιανούς, ούτε μόνο τούς εθνικούς, όπως πίστευαν οι Εβραίοι για την κρίση του Θεού. Θα κρίνει όλους τούς ανθρώπους, χριστιανούς και μη, πιστούς και απίστους. Τρίτον βάση της κρίσεως, το κριτήριο, θα είναι η αγάπη. Η στάση μας δηλαδή απέναντι στους συνανθρώπους μας. Καθολική - παγκόσμια η κρίση, καθολικό - παγκόσμιο και το κριτήριο. Ο παγκόσμιος νόμος της ανθρωπιάς, στον όποιο συναντώνται όλοι, χριστιανοί και μη. Και όσοι εγνώρισαν τον Χριστό και όσοι δεν μπόρεσαν να τον γνωρίσουν και γι' αυτό έμειναν μακριά από το Ευαγγέλιό Του. Στο νόμο αυτό, δεν υπάρχει χώρος για προφάσεις και δικαιολογίες. Η πείνα, η δίψα, η γύμνια, η αρρώστια, η φυλακή βοούν, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, για να έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί κάποιος πώς δεν τα πρόσεξε... Δεν μπορεί να τ' αγνοήσει κανείς, χωρίς προηγουμένως να παύσει να έχει συναισθήματα ανθρώπου, αν δεν έχει τελείως «αχρειώσει», εξαθλιώσει, την εικόνα του Θεού μέσα του.

2. Το συγκλονιστικό μεγαλείο και την φρικτότητα της ώρας της Κρίσεως ζωγραφίζουν με υπέροχα χρώματα οι ύμνοι της ημέρας. «Ὦ, ποία ὥρα τότε! ὅταν... τίθωνται θρόνοι καί βίβλοι ἀνοίγωνται, καί πράξεις ἐλέγχωνται καί τά κρυπτά τοῦ σκότους δημοσιεύονται»! Είναι φρικτή και η απλή σκέψη της ώρας της κρίσεως, γιατί όχι μόνο υπενθυμίζει την ανετοιμότητά μας να εμφανισθούμε μπροστά στο βήμα του φοβερού Κριτού, αλλά και διότι αποκαλύπτει την τραγικότητα της ζωής μας, την οποία δαπανάμε μέσα σε έργα ματαιότητος, που δεν αντέχουν στο φως της αιωνιότητος. Δεν δικαιούμεθα ενώπιον του κριτού μας για όσα ο κόσμος θεωρεί μεγάλα και σπουδαία: γνώσεις, θέσεις, τίτλους, αξιώματα, πλούτο, δόξα. Αυτά όλα είναι δυνατό μάλιστα να οδηγήσουν στην καταδίκη μας.

Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγάπης μας. Όχι ως άτομα δηλαδή, αλλά ως μέλη της ανθρώπινης κοινωνίας. Ο θεός δεν έπλασε άτομα, αυτόνομα και ανεξάρτητα. Μάς έπλασε, για να γίνουμε πρόσωπα και κοινωνία προσώπων. Και οι μεγαλύτερες αρετές, αν μείνουν απλώς ατομικές, είναι μετοχές χωρίς αντίκρυσμα ενώπιον του Μεγάλου Κριτού. Γιατί δεν βρήκαν την πραγμάτωση τους μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Δεν καταξιώθηκαν σε διακονίες. Έτσι λ.χ. η γνώση είναι θεία ευλογία, όταν όμως θηρεύεται για χάρη του συνανθρώπου, για την διακονία του πλησίον. Το ίδιο και η εγκράτεια και η ευλάβεια, και η νηστεία και σύνολη η άσκησή μας. Αν όλα αυτά γίνονται για μια ατομική δικαίωση και όχι ως διακονία των αδελφών, των πλησίον, μας ελέγχει η φωνή του Θεού: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματ. θ΄ 13)! Αγάπη θέλω και όχι την θρησκευτικότητα, που αποβλέπει στην αυτοέξαρση και την αυτοπροβολή. Πού βλέπει τον τύπο ως πεμπτουσία της ευσέβειας.

3. Ο κόσμος έχει μάθει να εξαγοράζει τα πάντα, ακόμη και τις συνειδήσεις. Στο χώρο όμως της πίστεως δεν ισχύει ο νόμος αυτός. Η ατομική ευσέβεια δεν μπορεί να εξασφαλίσει θέση στην βασιλεία του Θεού, αν δεν γίνει πρώτα εκκλησιαστική, αν δεν συνοδεύεται δηλαδή από τα έργα της αγάπης. Ο στίβος του χριστιανού είναι και η κοινωνία και όχι μόνο το «ταμιείον». Εις το ταμιείον του καταφεύγει ο Χριστιανός για τον πνευματικό του ανεφοδιασμό. Ποτέ όμως δεν εξαντλείται η πολιτεία του στο στενό χώρο της ατομικότητας του. Αν η πνευματικότητα μας είναι ορθή, θα οδηγεί σε ανιδιοτελή αγάπη. Ας το ακούσουμε μια για πάντα: Το επιχείρημα των γλυκανάλατων χριστιανών της ανευθυνότητος και του «λάθε βιώσας» δεν έχει καμμιά δύναμη: «Κύτταξε την ψυχή σου» δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από δειλία και υποχώρηση, αν δεν συνοδεύεται και από το στίβο: «Πάλευσε για να φτιάξεις τη χριστιανική σου κοινωνία». Διαφορετικά είμασθε κατά λάθος ανάμεσα σε χριστιανούς. Η θέση μας είναι κάπου στην Άπω Ανατολή, στη νέκρωση του νιρβάνα.

4. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να προλάβω στο σημείο αυτό μια απορία. Αν κρινόμασθε βάσει της έμπρακτης αγάπης μας, τότε που πηγαίνει η πίστη; Ποια σημασία έχει ο υπέρ της πίστεως και της καθαρότητος του δόγματος αγώνας; Αν δεν έχει διαστάσεις αιώνιες, τότε γιατί να γίνεται;

Κατά την ώρα της κρίσεως η πίστη, και ως αφοσίωση και ως διδασκαλία, δεν αποκλείεται, όπως πιστεύουν εν πρώτοις πολλοί. Προϋποτίθεται. Κριτής μας είναι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Μας σώζει η μας κατακρίνει η συμπεριφορά και στάση μας απέναντι του. Γιατί μας διευκρινίζει ότι στο πρόσωπο Του αναφέρεται κάθε πράξη μας προς τον συνάνθρωπό μας, καλή ή κακή. Ηθικά αδιάφορες πράξεις δεν υπάρχουν. Αν τονίζει σαν κριτήριο την αγάπη, δεν σημαίνει πώς θέλει ν' αποκλείσει την πίστη. Θέλει να προλάβει ακριβώς την καταδίκη της πίστεως εκ μέρους μας σ' ένα σύνολο θεωρητικών αληθειών χωρίς ανταπόκριση και εφαρμογή στη ζωή μας. Όπως ο κεκηρυγμένος άθεος και ο συνειδητός αρνητής της πίστεως μεταφράζει την αθεΐα και απιστία του σε αντίθεα έργα, έτσι και ο πιστός πρέπει να κάμει την πίστη του κινητήρια δύναμη της ζωής του. Γιατί «ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων» (Ιακ. β΄ 20) της αγάπης, είναι νεκρά. Δεν αποκλείει, λοιπόν, την πίστη, αφού αυτή είναι η προϋπόθεση του ορθού βίου και της σωτηρίας. Αλλά και κάτι περισσότερο. Όχι μόνο «ὁ μή πιστεύσας» (εις τον Χριστό) δεν σώζεται, αλλά και ο μη ορθώς πιστεύσας. Ο Θεός δεν είναι μόνο αγάπη, είναι και αλήθεια (Ιωαν. ιδ' 6· Α' Ιωαν. δ' 8· δ' 16· ε' 6) και μάλιστα Αυτοαλήθεια. Όποιος προδίδει την αλήθεια προδίδει και την αγάπη. Η αγάπη του Χριστού «συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 6) συζεί δηλαδή και συνευδοκιμεί με την αλήθεια, δεν υπάρχει χωρίς αυτήν. Να λοιπόν πώς καταξιώνεται ο αγώνας για την καθαρότητα του δόγματος. Γιατί είναι αγώνας για την αγάπη, είναι η μεγαλύτερη εκκλησιαστική διακονία. Είναι αγώνας πρώτιστα κοινωνικός, γιατί γίνεται χάριν του Λαού του Θεού, για να μείνει ανεπηρέαστος από την πλάνη, που είναι πραγματική αυτοκτονία.

Αδελφοί μου!

Όταν ο Χριστός μας ανέφερε την παραβολή της Κρίσεως, οι λόγοι του μπορούσαν να νοηθούν όχι μόνο σε συνάρτηση προς τούς συγχρόνους του, αλλά και προς όσους έζησαν πριν απ' Αυτόν. Όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό, μπορούν να έχουν λόγους να κριθούν μόνον για την αγάπη τους, μολονότι αγάπη χωρίς πίστη στον Θεό δεν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει. Όποιος ειλικρινά ασκεί την αγάπη «δέχεται» τον Θεό, έστω και αν τον αγνοεί. Ο άπιστος δεν δύναται να έχει παρά μόνο φαινομενικά αγάπη. Και μόνο εκεί, που υπάρχει βάπτισμα και «άγιο Πνεύμα», είναι δυνατό να υπάρξει «τελεία αγάπη», αγάπη χριστιανική.

Το ζήτημα όμως πρέπει, νομίζω, να τεθεί κατ' άλλο τρόπο. Όταν εμείς σήμερα ακούμε την παραβολή, δύο χιλιάδες χρόνια μετά την σάρκωση του Υιού του Θεού, πώς είναι δυνατόν να χωρίσουμε από την αγάπη μας την (ορθή) πίστη; Το Ευαγγέλιο λέγει καθαρά: «ὁ… μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (Ίωαν. γ' 18). Μετά την ένσαρκη δηλαδή οικονομία η κρίση είναι συνέπεια της στάσης κάθε ανθρώπου έναντι του Χρίστου. Κριτήριο μένει η αγάπη. Αγάπη όμως που προϋποθέτει την εις Χριστόν πίστη. Γιατί αυτή είναι η μόνη αληθινή. Αυτή μονάχα δικαιώνει και σώζει...

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΈΡΟΥ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ

«Κηρύγματικές σκέψεις στα ευαγγελικά αναγνώσματα»

Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Θεσσαλονίκη

τηλ. 2310 212659

Πηγή: http://www.impantokratoros.gr/metallhnos_kyriakh_apokreo.el.aspx

Δόξα τω Θεώ,Δόξα τω Θεώ,Δόξα τω Θεώ...

2011-02-23T10:41:00.000+02:00

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ - παραβολή του ασώτου υιού

2011-02-17T13:18:00.000+02:00

Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου

(Απόσπασμα από την Α' Ομιλία-Περί μετανοίας)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ήταν δυό αδέλφια• τα οποία, αφού μοιράστηκαν αναμεταξύ τους την πατρική περιουσία, ο ένας έμεινε στο σπίτι, ενώ ο άλλος έφυγε σε μακρινή χώρα. Εκεί, αφού κατέφαγε όλα όσα του δόθηκαν, δυστύχησε και υπέφερε μη υπομένοντας τη ντροπή από τη φτώχεια. (Λουκά 15: 11 κ.ε.) Αυτή την παραβολή θέλησα να σάς την πω, για να μάθετε, ότι υπάρχει άφεση αμαρτημάτων και μετά το Βάπτισμα, εάν είμαστε προσεκτικοί. Και το λέγω αυτό όχι για να σάς κάνω αδιάφορους, αλλά για να σάς απομακρύνω από την απόγνωση. Γιατί η απόγνωση μας προξενεί χειρότερα κακά και από τη ραθυμία.
Αυτός λοιπόν ο υιός αποτελεί την εικόνα εκείνων που αμάρτησαν μετά το Βάπτισμα. Και ότι φανερώνει εκείνους που αμάρτησαν μετά το Βάπτισμα, αποδεικνύεται από το ότι ονομάζεται υιός. Γιατί κανένας δεν μπορεί να ονομασθεί υιός χωρίς το Βάπτισμα. Επίσης διέμενε στην πατρική οικία και μοιράστηκε όλα τα πατρικά αγαθά, ενώ πριν από το Βάπτισμα δεν μπορεί κανείς να λάβει την πατρική περιουσία, ούτε να δεχθεί κληρονομία. Ώστε μ όλα αυτά μας υπαινίσσεται το σύνολο των πιστών.
Επίσης ήταν αδελφός εκείνου που είχε προκόψει. Αδελφός όμως δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την πνευματική αναγέννηση. Αυτός λοιπόν, αφού έπεσε στη χειρότερη μορφή κακίας, τι λέγει: «Θα επιστρέψω στον πατέρα μου» (Λουκά 15:18). Γι αυτό ο πατέρας του τον άφησε και δεν τον εμπόδισε να φύγει στην ξένη χώρα, για να μάθει καλά με την πείρα, πόση ευεργεσία απολάμβανε όταν βρισκόταν στο σπίτι. Γιατί πολλές φορές ο Θεός, όταν δεν πείθει με το λόγο του, αφήνει να διδαχθούμε από την πείρα των πραγμάτων, πράγμα βέβαια που έλεγε και στους Ιουδαίους.
Επειδή δηλαδή δεν τους έπεισε ούτε τους προσέλκυσε, απευθύνοντάς τους αμέτρητους λόγους με τους προφήτες, τους άφησε να διδαχθούν με την τιμωρία, λέγοντάς τους: «Θα σε διδάξει η αποστασία σου και θα σε ελέγξει η κακία σου» (Ιερ. 2, 19). Γιατί έπρεπε να Του είχαν εμπιστοσύνη από πριν. Επειδή όμως ήταν τόσο πολύ αναίσθητοι, ώστε να μη πιστεύουν στις παραινέσεις και τις συμβουλές Του, θέλωντας να προλάβει την υποδούλωσή τους στην κακία, επιτρέπει να διδαχθούν από τα ίδια τα πράγματα, ώστε έτσι να τους κερδίσει και πάλι.
Αφού λοιπόν ο άσωτος έφυγε στην ξένη χώρα και από τα ίδια τα πράγματα έμαθε πόσο μεγάλο κακό είναι να χάσει κανείς το πατρικό του σπίτι, επέστρεψε, και ο πατέρας του τότε δεν του κράτησε κακία, αλλά τον δέχτηκε με ανοιχτή αγκαλιά. Γιατί άραγε; Επειδή ήταν πατέρας και όχι δικαστής. Και στήθηκαν τότε χοροί και συμπόσια και πανηγύρια και όλο το σπίτι ήταν φαιδρό και χαρούμενο. Τι μου λες τώρα άνθρωπέ μου; Αυτές είναι οι αμοιβές της κακίας; Όχι της κακίας, άνθρωπε, αλλά της επιστροφής. Όχι της πονηρίας, αλλά της μεταβολής προς το καλύτερο.
Και ακούστε και το σπουδαιότερο: Αγανάκτησε γι αυτά ο μεγαλύτερος υιός. Ο πατέρας όμως τον έπεισε κι αυτόν μιλώντας του με πραότητα και λέγοντας, «συ πάντοτε ζούσες μαζί μου, ενώ αυτός ήταν χαμένος και βρέθηκε, ήταν νεκρός και ξαναβρήκε τη ζωή του» (Λουκά 15:31-32). Όταν πρέπει να διασώσει τον χαμένο, λέγει: «Δεν είναι ώρα τώρα για δικαστήρια, ούτε για λεπτομερή εξέταση, αλλά είναι ώρα μόνο φιλανθρωπίας και συγγνώμης.» Κανένας ιατρός, που έχει αμελήσει ο ίδιος να δώσει φάρμακο στον ασθενή, δεν ζητεί ευθύνες απ αυτόν για την αταξία του και ούτε τον τιμωρεί. Και αν ακόμα χρειαζόταν να τιμωρηθεί ο άσωτος, τιμωρήθηκε αρκετά ζώντας στην ξένη χώρα.
Τόσο λοιπόν χρόνο στερήθηκε τη συντροφιά μας και έζησε παλεύοντας με την πείνα, την ατίμωση και τα χειρότερα κακά. Γι αυτό λέγει ο πατέρας: «ήταν χαμένος και βρέθηκε, ήταν νεκρός και ξαναβρήκε τη ζωή του». Μη βλέπεις, λέγει, τα παρόντα, αλλά σκέψου το μέγεθος της προηγούμενης συμφοράς. Αδελφό βλέπεις, όχι ξένο. Στον πατέρα του επέστρεψε, που ξεχνάει τα περασμένα η καλύτερα που θυμάται εκείνα μόνο τα οποία μπορούν να τον οδηγήσουν σε συμπάθεια και έλεος, σε στοργή και ευσπλαγχνία τέτοια που ταιριάζει στους γονείς. Γι αυτό δεν είπε, εκείνα που έπραξε ο άσωτος, αλλά εκείνα που έπαθε. Δεν λυπήθηκε ότι κατέφαγε την περιουσία του, αλλ' ότι περιέπεσε σ' αμέτρητα κακά.
Έτσι έψαχνε με τόση προθυμία και με ακόμα μεγαλύτερη να βρει το χαμένο πρόβατο. Και εδώ βέβαια γύρισε πίσω ο ίδιος ο υιός, ενώ στην παραβολή του καλού Ποιμένος έφυγε ο ίδιος ο ποιμένας. Και αφού βρήκε το χαμένο πρόβατο το έφερε πίσω, και χαιρόταν πολύ περισσότερο γι αυτό, παρά για όλα τα άλλα τα σωσμένα. Και πρόσεχε πως έφερε πίσω το χαμένο πρόβατο: Δεν το μαστίγωσε, αλλά μεταφέροντάς το και βαστάζοντάς το στους ώμους του, το παρέδωσε πάλι στο κοπάδι.
Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, ότι όχι μόνο δεν μας αποστρέφεται όταν επιστρέφομε κοντά Του, αλλά μας δέχεται το ίδιο αγαπητικά με τους άλλους που έχουν προκόψει στην αρετή. Και ότι όχι μόνο δεν μας τιμωρεί, αλλά και έρχεται ν αναζητήσει τους πλανημένους. Και όταν τους βρει, χαίρεται περισσότερο απ όσο χαίρεται για εκείνους που έχουν σωθεί. Ούτε πρέπει ν απελπιζόμαστε όταν είμαστε στην κατηγορία των κακών, αλλά ούτε όταν είμαστε καλοί να έχουμε θάρρος.
Ασκώντας την αρετή να φοβόμαστε μήπως πέσομε, στηριζόμενοι στο θάρρος μας. Και όταν αμαρτάνουμε να μετανοούμε. Και εκείνο που είπα αρχίζοντας την ομιλία, αυτό λέγω και τώρα: Είναι προδοσία της σωτηρίας μας αυτά τα δύο, δηλαδή και το να έχουμε θάρρος όταν είμαστε ενάρετοι, και το ν απελπιζόμαστε όταν είμαστε πεσμένοι στην κακία.
Γι αυτό ο Παύλος, για ν' ασφαλίσει εκείνους που ασκούν την αρετή, έλεγε: «Εκείνος που νομίζει ότι στέκεται, ας προσέχει μήπως πέσει» (Α' Κορ. 10, 12). Και πάλι: «Φοβάμαι μήπως, ενώ κήρυξα σε άλλους, εγώ ο ίδιος βρεθώ ανάξιος» (Β' Κορ. 11, 3). Ανορθώνοντας πάλι τους πεσμένους και διεγείροντάς τους σε μεγαλύτερη προθυμία διακήρυττε έντονα στους Κορινθίους γράφοντας τα εξής: «Μήπως πενθήσω πολλούς που αμάρτησαν προηγουμένως και δεν μετανόησαν» (Β' Κορ. 12, 21). Για να δείξει ότι είναι άξιοι θρήνων όχι τόσο εκείνοι που αμαρτάνουν, όσο εκείνοι που δεν μετανοούν για τα αμαρτήματά τους. Και ο προφήτης πάλι λέγει: «Μήπως εκείνος που πέφτει δεν σηκώνεται, η εκείνος που παίρνει στραβό δρόμο δεν επιστρέφει;» (Ιερ. 8, 4). Γι αυτό και ο Δαυίδ παρακαλεί αυτούς ακριβώς, λέγοντας: «Σήμερα, εάν ακούσετε τη φωνή Αυτού, μη σκληρύνετε τις καρδιές σας όπως τότε που Τον παραπίκραναν οι πατέρες σας» (Ψαλμ. 94, 8).
Όσο λοιπόν θα υπάρχει το σήμερα, ας μη απελπιζόμαστε, αλλ έχοντας ελπίδα προς τον Κύριο και έχοντας κατά νουν το πέλαγος της φιλανθρωπίας Του, αφού αποτινάξουμε κάθε τι το πονηρό από τη σκέψη μας, ας ασκούμε με πολλή προθυμία και ελπίδα την αρετή, και ας επιδείξουμε μετάνοια με όλη τη δύναμή μας.
Έτσι αφού απαλλαχθούμε απ' όλα τ αμαρτήματά μας εδώ στη γη, να μπορέσουμε με θάρρος να σταθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, και να επιτύχουμε τη βασιλεία των ουρανών, την οποία εύχομαι να επιτύχουμε όλοι μας με τη χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μαζί με τον Οποίο στον Πατέρα και συγχρόνως στο Άγιο Πνεύμα ανήκει η δόξα, η δύναμη και η τιμή, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων.

Αμήν

Πηγή: http://www.egolpion.com/xrusostomos_aswtou.el.aspx

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ του ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΣ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

2011-02-11T23:24:00.000+02:00

Προς

Τον Εξοχώτατον Πρωθυπουργόν της Ελλάδος

Κύριον Γεώργιον Παπανδρέου

Εις Αθήνας

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Ο Επίσκοπος και άπας ο Ιερός Κλήρος της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, την οποία εποίμανε ο Εθνεγέρτης Παλαιών Πατρών Γερμανός, διερμηνεύοντας και τα αισθήματα του ευσεβούς Πατραϊκού Λαού, εκφράζουμε την έντονη διαμαρτυρία μας και την αγανάκτησή μας για την παραχάραξη της Ιστορίας, η οποία επιχειρείται γενικώτερα στην Πατρίδα μας, αλλά και ειδικώτερα τον τελευταίο καιρό με την προβολή ντοκιμαντέρ από συγκεκριμένο τηλεοπτικό δίαυλο (ΣΚΑΪ).

Όλα αυτά προκαλούν το αίσθημα του Ελληνικού Λαού, ο οποίος αντιμετωπίζει εσχάτως τεράστιες δυσκολίες και προβλήματα, προς επίλυσιν των οποίων πρώτος Εσείς νυχθημερόν αγωνίζεσθε.

Μέσα σε μια τέτοια εποχή, το να χτυπάμε τις ρίζες του Έθνους μας, να αλλοιώνουμε την ιστορία μας, να παραποιούμε τα γεγονότα μέσα από τα οποία προήλθε η Ελευθερία μας, θεωρούμε ότι είναι η χαριστική βολή στον ήδη ταλαιπωρημένο και εν πολλοίς απογοητευμένο Λαό μας.

Η προσπάθεια από κάποιους, να σπιλώσουν πρόσωπα, τα οποία έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην πορεία των Εθνικών μας πραγμάτων και έδωσαν το αίμα τους για την Πίστη μας και την Πατρίδα μας, προδίδει μάλλον εξυπηρέτηση ειδικών σκοπιμοτήτων.

Λυπούμεθα βαθύτατα διότι ενώ πλησιάζει η Εθνική Επέτειος της 25ης Μαρτίου, κάποιοι ανιστόρητοι, δυστυχώς ανενόχλητοι, χαρακτηρίζουν ως μύθο την ευλογία του ξεσηκωμού των Ελλήνων στην Αγία Λαύρα από τον Εθνεγέρτη Ιεράρχη, Παλαιών Πατρών Γερμανό και υβρίζουν τον ιερό αγώνα για την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς και της Ελλάδος απάσης, γεγονότα τα οποία ο Λαός μας τα βιώνει όχι ως παρελθόντα, αλλά ευτυχώς και προς έπαινόν του, ως παρόντα.

Κύριε Πρωθυπουργέ, πρέπει όλοι να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και των πνευματικών απαιτήσεων και να συμπεριφερθούμε, ως επιτάσσουν οι καιροί, ως άξιοι απόγονοι εκείνων οι οποίοι ηρωικά αγωνίστηκαν και έδωσαν το αίμα τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε και να δρούμε ελεύθεροι.

Φτάνει πια η ασύστολη προσβολή των Ιερών και των Οσίων της φυλής μας και η παραχάραξη της ιστορίας μας.

Απευθύνομε θερμή παράκληση τόσον προς Υμάς προσωπικώς, όσο και προς πάσαν Αρχήν και Εξουσίαν της Πατρίδος μας, για την παρέμβαση αρμοδίως, ώστε να παύση αυτή η ύβρις, εναντίον των ηρώων και μαρτύρων της Πίστεώς μας και της Πατρίδος μας.

Αν δεν σταματήση αυτός ο κατήφορος, τότε κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθή για το μέλλον μας, ως Ελλήνων και ως Ευρωπαίων πολιτών, όσο και αν Εσείς και εμείς αγωνιζόμεθα για την επίλυση των τεραστίων προβλημάτων, τα οποία απασχολούν τον Ελληνικό Λαό.

Και τούτο, διότι και την Εθνική μας υπόσταση θα έχομε προδώσει και χάσει και οι άλλοι δεν θα μας υπολογίζουν.

Μετ’ ευχών και τιμής

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

(Εξ ονόματός του Ιερού Κλήρου και του ευσεβούς και φιλοπάτριδος Πατραϊκού Λαού)

ΑΡΧΗ του ΤΡΙΩΔΙΟΥ - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

2011-02-11T22:32:00.000+02:00

Η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στην πολύ διδακτική παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, την οποία ο Κύριος διηγήθηκε, προκειμένου να διδάξει την θεοφιλή αρετή της ταπεινώσεως και να στηλιτεύσει την εωσφορική έπαρση. Δίδαξε την παραβολή αυτή «προς τινας τους πεποιθότας αφ' εαυτοίς ότι εισί δίκαιοι, και εξουθενούντας τους λοιπούς» (Λουκ.18,9).

Ο ευαγγελιστής Λουκάς, με τρόπο λιτό, αλλά σαφέστατο, διέσωσε την παραβολή αυτή ως εξής: «ʼνθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι , ο εις Φαρισαίος και ο έτερος τελώνης. Ο Φαρισαίος σταθείς προς ευατόν ταύτα προσηύχετο ΄ ο Θεός ευχαριστώ σοι ότι ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και ως ούτος ο τελώνης΄ νηστεύω δις του σαββάτου , αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι. Και ο τελώνης μακρόθεν εστώς ουκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι , αλλ' έτυπτεν εις το στήθος αυτού λέγων΄ ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ . Λέγω υμίν , κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος΄ ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται , ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται » (Λουκ.18,10-14).

Η τάξη των Φαρισαίων εκπροσωπούσε την υποκρισία και την εγωιστική αυτάρκεια και έπαρση. Τα μέλη της απόλυτα αποκομμένα από την υπόλοιπη ιουδαϊκή κοινωνία, αποτελούσαν, λαθεμένα, το μέτρο σύγκρισης της ευσέβειας και της ηθικής για τους Ιουδαίους. Αντίθετα οι τελώνες ήταν η προσωποποίηση της αδικίας και της αμαρτωλότητας . Ως φοροεισπράκτορες των κατακτητών Ρωμαίων διέπρατταν αδικίες, κλοπές, εκβιασμούς, τοκογλυφίες και άλλες ειδεχθείς ανομίες και γι' αυτό τους μισούσε δικαιολογημένα ο λαός. Δύο αντίθετοι τύποι της κοινωνίας, οι οποίοι εκπροσωπούσαν τις δύο αυτές τάξεις, ανέβηκαν στο ναό να προσευχηθούν. Ο πρώτος ο νομιζόμενος ευσεβής, έχοντας την αυτάρκεια της δήθεν ευσέβειάς του ως δεδομένη, στάθηκε με έπαρση μπροστά στο Θεό και άρχισε να απαριθμεί τις αρετές του, οι οποίες ήταν πραγματικές. Τις εξέθετε προκλητικότατα εις τρόπον ώστε απαιτούσε από το Θεό να τον επιβραβεύσει γι' αυτές. Για να εξαναγκάσει το Θεό έκανε και αήθη σύγκρισή του με άλλους ανθρώπους και ιδιαίτερα με τον συμπροσευχόμενό του τελώνη.

Αντίθετα ο όντως αμαρτωλός τελώνης συναισθάνεται τη δεινή του κατάσταση και με συντριβή και ταπείνωση ζητεί το έλεος του Θεού. Αυτή η μετάνοιά του τον δικαιώνει μπροστά στο Θεό. Γίνεται δεκτή η προσευχή του, σε αντίθεση με τον υποκριτή Φαρισαίο, ο οποίος όχι μόνο δεν έγινε δεκτή η προσευχή του, αλλά σώρευσε στον εαυτό του περισσότερο κρίμα, εξαιτίας της εγωπάθειάς του.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν να είναι αφιερωμένη η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου στη διδακτική αυτή παραβολή του Κυρίου για να συνειδητοποιήσουν οι πιστοί πως η υπερηφάνεια είναι η αγιάτρευτη ρίζα του κακού στον άνθρωπο, η οποία τον κρατά μακριά από την αγιαστική χάρη του Θεού και πως η ταπείνωση είναι το σωτήριο αντίδοτο της καταστροφικής πορείας, που οδηγεί τον άνθρωπο η εγωπάθεια. Είναι το χειρότερο εμπόδιο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αυτή η εγωιστική αυτάρκεια, ως μια λίαν νοσηρή κατάσταση εμποδίζει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητας και τη διάθεση για μετάνοια. Εγωισμός και μετάνοια είναι δυο έννοιες εντελώς αντίθετες και ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Η μία αναιρεί την άλλη. Οι πύλες της ψυχής του εγωπαθούς ανθρώπου είναι ερμητικά κλειστές για τη θεία χάρη και κατά συνέπεια είναι αδύνατη η σωτηρία του, όσο εμμένει στην εγωιστική του περιχάραξη.

Η υπερηφάνεια και ο εγωισμός είναι καταστάσεις εωσφορικές. Πρώτος διδάξας ο Εωσφόρος, ο οποίος δε μπορούσε να θεωρεί τον εαυτό του κατώτερο από το Θεό και δημιουργό του και γι' αυτό διανοήθηκε να στήσει το θρόνο του πάνω από το θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να μην πραγματοποιήσει το σκοπό του, αλλά να χάσει τη δόξα και την τιμή που του είχε χαριστεί από το Θεό και να καταπέσει στην έσχατη απαξία. Από ανείπωτο μίσος και φθόνο θέλησε να μεταδώσει και στον άνθρωπο, το κορυφαίο δημιούργημα του Θεού, τη φθοροποιά και καταστροφική έξη του εγωισμού. Έπεισε τους πρωτοπλάστους ότι δήθεν ήταν ικανοί από μόνοι τους να γίνουν θεοί (Γεν. 3 ο κεφ.), συμπαρασύρωντάς τους στη δική του δίνη και καταστροφή.

Αυτή ακριβώς την κατάσταση έχει υπόψη της η Εκκλησία μας και θέσπισε την κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, η οποία σημαίνει γι' Αυτήν την μεταπτωτική κατάσταση του ανθρωπίνου γένους, αρχίζοντας από τη στηλίτευση του εγωισμού, ως την πρωταρχική αιτία της πτώσεως.

Στην υπέροχη και διδακτική υμνωδία της ημέρας αυτής ψάλλουμε:

«Υψηγορίαν φύγωμεν Φαρισαίου κακίστην, ταπείνωσιν δε μάθωμεν του Τελώνου αρίστην, ίν' υψωθώμεν βοώντες τω Θεώ συν εκείνω΄ Ιλάσθητι τοις δούλοις Σου, ο τεχθείς εκ Παρθένου, Χριστέ Σωτήρ, εκουσίως»

και

«Μη προσευξόμεθα φαρισαϊκώς, αδελφοί΄ ο γαρ υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται΄ ταπεινωθώμεν εναντλιον του Θεού τελωνικώς δια νηστείας κράζοντες΄ Ιλάσθητι ημίν, ο Θεός τοις αμαρτωλοίς».

Η περίοδος του Τριωδίου είναι κατ' εξοχήν περίοδος αγώνα κατά της εγωπάθειας και άσκηση της αρετής της ταπείνωσης, ως μονόδρομο για τη σωτηρία μας.

πηγή: http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?contents=selides_katixisis/contents_Triodion2.asp&main=kat009&file=page2.htm

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2010-12-31T09:50:00.000+02:00

Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου ως δεξαμένην τον λόγον σου δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισες την φύσιν των όντων ετράνωσας, τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

2010-12-27T11:47:00.001+02:00

Οι ιερείς και τα Μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και του Ενοριακού Φιλοπτώχου Ταμείου, εύχονται σε όλους ο νέος χρόνος να χαρίζει υγεία και προκοπή βίου και πίστεως.

Χρόνια πολλά!

Καλή κι ευλογημένη πρωτοχρονιά!

ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

2010-12-21T11:45:00.000+02:00

"Ας παρακαλέσωμεν τον γεννηθέντα Δεσπότην και την αυτόν γεννήσασαν Θεοτόκον Μαρίαν, να μας αξιώσουν να περάσωμεν τα ημέρας ταύτας, τας καλουμένας Δωδεκαήμερον, με ευταξίαν και σεμνότητα, με σωφροσύνην και χρηστοήθειαν, με ελεημοσύνην και φιλοπτωχίαν, και με κάθε άλλην αγαθοεργίαν και αρετήν, καθώς πρέπει εις τους χριστιανούς" (Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης)

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ

2010-11-22T22:13:00.000+02:00

π. Μιχαήλ Καρδαμάκης
1932-2008

" Η ενώδυνη γνώση μου απο τη μακρόχρονη εμπειρία μου, είναι ότι ένας χριστιανός Ιερέας, και όχι ένας σπουδαίος εφημέριος, ζεί την κορυφαία στιγμή της Ιερωσύνης του όχι στο αποκορύφωμα της ιστορική δραστηριότητάς του, αλλά τότε πού, σύμφωνα με τα συναξάρια της Εκκλησίας μας, το αίμα του, απο το κατά Χριστόν μαρτύριό του αναμειγνύεται με το αίμα του Χριστού.
Γιατί αίμα δίνουμε όταν στην άσκηση της Ιερωσύνης μας δεν εμπαίζουμε και δεν φλυαρούμε, αλλά υποφέρουμε και αγαπούμε. Αγαπούμε τον Χριστό και την επιφάνεια του Χριστού στο πρόσωπο κάθε πιστού.
Όταν συμμετέχουμε και συνεργούμε στην παρατεινόμενη κτίση της Εκκλησίας, στην πραγματοποίησή της σε μιά ενοριακή Κοινότητα. Όταν ακριβώς ιερατεύουμε και προφητεύουμε, δηλαδή μαρτυρούμε και θυσιαζόμαστε, απόστολοι μιας βασιλική και σταυρική αρχοντιάς, που όλη η δόξα και η μεγαλειότητά της είναι να ταπεινώνεται και να αγαπά" . (πηγή: http://patrokosmas1063fm.blogspot.com/2010/03/blog-post_8505.html )

ΙΕΡΟΚΑΤΑΚΡΙΣΗ

2010-11-22T21:52:00.000+02:00

...Έρχονται στιγμές που η ψυχή του κληρικού μοιάζει σαν το κλυδωνιζόμενο καράβι. Από παντού στιγματίζεται, και από φίλους και από εχθρούς και από τους δικούς του και από ξένους και ακόμα από τους θεωρούμενους "πνευματικούς ανθρώπους"....Χαρακτηριστικός ο λόγος του Αγίου Εφραίμ του Σύρου: " Τίμα τους ιερείς με προσήλωση ως καλούς οικονόμους. Απόδωσε την οφειλόμενη τιμή στο λειτούργημά τους και μην ερευνάς τις πράξεις τους. Όσον αφορά το λειτουργικό, ο ιερεύς είναι ένας άγγελος, όσον αφορά τις πράξεις του, είναι ένας άνθρωπος. Με το έλεος του Θεού έχει γίνει ένας μεσίτης ανάμεσα στον Θεό και στόν άνθρωπο" . Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: " ο τιμών τον ιερέα, και τον Θεόν τιμήσει, ο δε μαθών του ιερέως καταφρονείν, οδώ προβαίνων και εις τον Θεόν υβρίσει ποτέ" δηλαδή: " αυτός που τιμά τον ιερέα θα τιμήσει και το Θεό, αυτός που έμαθε να καταφρονεί τον ιερέα με το πέρασμα του χρόνου θα υβρίσει και το Θεό". Και συμπληρώνει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος με την εξής μαρτυρία: " Είδα άνθρωπο που φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετανόησε. Και αυτόν που εγώ κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον θεωρούσε αγνό, διότι με τη μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει". Αμήν (πηγή: Ποιμένες και Ποιμενόμενοι, Αρχιμ. Μακάριου Γρινιεζάκη)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

2010-11-20T18:48:00.000+02:00

" Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν είναι κάτι έξω από εμάς, έξω από το πλήρωμά της, τη στιγμή μάλιστα που η λειτουργική σύναξη φανερώνει την Εκκλησία σε όλη τη δύναμη, την αγιότητα και την πληρότητά της. Τό πλήρωμα της Εκκλησίας δεν συνιστά απλώς τό "άθροισμα" των αμαρτωλών και αναξίων ανθρώπων που εκκλησίάζεται, αλλά το σώμα του Χριστού. Με τη συνείδηση αυτή πηγαίνει κανείς στην Εκκλησία, στη σύναξη των πιστών, για να είναι αυτό που έγινε κατά την ημέρα του βαπτίσματός του - μέλος του σώματος του Χριστού. Έτσι πληρούται η αποστολή του ως πιστού μέλους της Εκκλησίας. Έτσι φαίνεται και η διαφορά που υπάρχει μεταξύ του εκλεκτού λαού του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης και του εκλεκτού λαού του Θεού της Καινής Διαθήκης. Στην πρώτη περίπτωση η εκλογή σφραγίσθηκε με το αίμα των ζώων. Στη δεύτερη περίπτωση ο εκλεκτός λαός αγιάσθηκε με το αίμα του Χριστού " εις το λατρεύειν Θεώ ζώντι" . (Παναγιώτη Ι. Σκαλτσή. Λειτουργικές Μελέτες ΙΙ, Εκδ΄Π. Πουρνάρα, Θεσ/νίκη 2009, σελ. 85-86)

15αύγουστος στο Βραχνί...φωτογραφικά στιγμιότυπα!

2010-08-17T00:17:00.000+03:00

Γεώργιος Καλύβας και Ιωάννης Σταματακόπουλος (Εκκλησιαστικοί Επίτροποι)

Νίκη Καλύβα και Ανθή Κανελλοπούλου (δίνουν πνοή στο ΝΑΟ)

πρώην Διδακτήριο Βραχνιού, τώρα ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ
τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στιν 15 Αυγουστου 2010.

Εσωτερικό του Ιερού Ναού των Αγίων Θεοδώρων

π. Αγγελής Κοζιώρης και μοναχός Γερμανός

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ των ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ ΒΡΑΧΝΙΟΥ

ΒΡΑΧΝΙ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ....ιστορία του πρ. διδακτηρίου

2010-08-10T13:03:00.001+03:00

το ανακαινισμένο πλέον Διδακτήριο

"...Πρώτος επίσκοπος από το Βραχνί εμφανίζεται ο αοίδιμος ΓΑΛΑΚΤΥΩΝ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ εκ του Μεγάλου Σπηλαίου προβληθείς, ως και οι επόμενοι επίσκοποι Βραχναίοι. Ούτος ανεδείχθη εις το επισκοπικόν θρόνον Ριμνίκου Βλαχίας κατ΄ άρχάς και μετέπειτα Βουκουρεστίου Μητροπολίτης εγένετο. Είχεν μεγάλην περιουσίαν, την οποίαν εκληρονόμισεν ο ανεψιός του ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΠΑΠΑΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ή ΧΡΟΝΙΔΗΣ, επίσκολος Ευδοξιάδος Κραϊόβης της Βλαχίας. Ο αοίδιμος Χρονίδης προσέφερεν μεγάλην υπηρεσίαν εις το Βραχνί, διότι εδώρησε το 1860 το Διδακτήριον με κληροδότημα κατασφαλίσας την λειτουργίαν του....." (πηγή: "Το Βραχνί των καλαβρύτων (απ΄ αρχαιοτάτης εποχής μέχρι σήμερον)" ,σελ. 81, Δημητρίου Ι. Τσιλλύρα, Πάτραι 1966)

2010-08-10T12:33:00.002+03:00

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

2010-08-10T12:19:00.000+03:00

"Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον,

καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα,

τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν,

ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν,

ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».