Ο πρόσφατος τραγικός θάνατος δύο νεαρών κοριτσιών στην Ηλιούπολη συγκλόνισε βαθιά την ελληνική κοινωνία. Πέρα από τις συνθήκες της τραγωδίας, το γεγονός επανέφερε με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο ένα ζήτημα που συχνά υποτιμάται: τη συναισθηματική πίεση που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι σε μια εποχή έντονου άγχους, ανασφάλειας και υπαρξιακής μοναξιάς.
Και ίσως αυτή η συζήτηση να γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη λίγες μόλις ημέρες πριν από την έναρξη των Πανελλαδικών εξετάσεων. Μιας διαδικασίας που, ενώ θα έπρεπε να αποτελεί έναν σταθμό στη ζωή ενός μαθητή, συχνά μετατρέπεται σε απόλυτο κριτήριο αξίας και επιτυχίας.
Χιλιάδες νέοι μεγαλώνουν με την αντίληψη ότι το μέλλον τους εξαρτάται αποκλειστικά από λίγες ώρες εξέτασης και από έναν αριθμό μορίων. Ολόκληρες οικογένειες επενδύουν συναισθηματικά, οικονομικά και ψυχικά σε αυτή τη δοκιμασία. Το αποτέλεσμα είναι πολλοί μαθητές να βιώνουν τις εξετάσεις όχι ως μια εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά ως φόβο αποτυχίας και κοινωνικής απόρριψης.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι πίσω από την πίεση των επιδόσεων κρύβεται συχνά μια βαθύτερη εσωτερική μοναξιά. Παιδιά κουρασμένα, αγχωμένα, φοβισμένα, που δυσκολεύονται να διαχειριστούν τις απαιτήσεις της εποχής. Νέοι άνθρωποι που πολλές φορές αισθάνονται ότι αν δεν πετύχουν, δεν αξίζουν αρκετά.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η κοινωνία συχνά παραβλέπει έναν παράγοντα ουσιαστικής στήριξης: τον ρόλο της Εκκλησίας. Σε μια εποχή όπου η πνευματικότητα αντιμετωπίζεται από ορισμένους με αδιαφορία ή απαξίωση, η Εκκλησία συνεχίζει καθημερινά — μακριά από προβολείς — να στέκεται δίπλα σε ανθρώπους που δοκιμάζονται.
Η Εκκλησία δεν έρχεται να αντικαταστήσει ούτε την επιστήμη ούτε την ψυχολογική υποστήριξη, που είναι αναγκαίες και πολύτιμες. Μπορεί όμως να προσφέρει κάτι που σήμερα λείπει όλο και περισσότερο: χώρο ακρόασης, αποδοχής, παρηγοριάς και ελπίδας. Έναν τόπο όπου ο άνθρωπος δεν αξιολογείται με βάση τις επιδόσεις του, αλλά με βάση την ίδια του την ύπαρξη.
Για πολλούς νέους, μια συζήτηση με έναν άνθρωπο που θα ακούσει χωρίς να κρίνει, μια ενορία που θα αγκαλιάσει χωρίς όρους, μια κοινότητα που θα δείξει πραγματικό ενδιαφέρον, μπορούν να λειτουργήσουν βαθιά υποστηρικτικά. Σε έναν κόσμο έντονου ανταγωνισμού και απομόνωσης, η ανθρώπινη παρουσία αποκτά ανεκτίμητη αξία.
Οι Πανελλαδικές εξετάσεις δεν είναι — και δεν πρέπει να γίνουν — το μέτρο της ανθρώπινης αξίας. Η επιτυχία στη ζωή δεν καθορίζεται αποκλειστικά από μια σχολή ή έναν βαθμό. Κανένα παιδί δεν πρέπει να μεγαλώνει πιστεύοντας ότι η ζωή τελειώνει σε μια αποτυχία.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη ανάγκη της εποχής μας να μην είναι μόνο περισσότερες επιτυχίες, αλλά περισσότεροι άνθρωποι που θα μάθουν να στηρίζουν, να ακούν και να δίνουν ελπίδα.
Ας μη μάθουμε στα παιδιά μας μόνο να πετυχαίνουν, αλλά και να αντέχουν, να ελπίζουν και να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται.
π.Σ.Μ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου