ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2026 - Ποιμαντορική 'Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2026

Ἀριθμ. Πρωτ.: 126 

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 532^η

 

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Μέσα στὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ὡς Φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, ἑορτάζομε τὴν νίκη τῆς Ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου. Περάσαμε ἤδη ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα στὰ αἰώνια, ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ καὶ πανηγυρίζομε ἀναστάσιμα «σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις».

Ἡ οὐράνια χαρὰ καὶ ἡ ἀναστάσιμη εὐφροσύνη ἀντικατέστησαν ἤδη τὸν ζόφο τῶν καρδιῶν καὶ διέλυσαν τὰ νέφη τῆς ἀπελπισίας καὶ τῆς ἀπαισιοδοξίας, τὰ ὁποῖα συσσώρευσε ἡ παντοειδὴς καὶ πολυώνυμος ἁμαρτία.

Τὸ Πανάγιον τοῦ Κυρίου Αἷμα, ἤδη ἐθεράπευσε τὸ τραῦμα τοῦ Ἀδὰμ καὶ ὁ παμφάγος Ἅδης ἐτυφλώθη, ἐνεπαίχθη, ἐπικράνθη, κατηργήθη.

Τὰ κλεῖθρα τῶν σκοτεινῶν φυλακῶν ἔσπασαν καὶ ὁ Νέος Ἀδάμ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, θριαμβευτικῶς κατῆλθε μέχρις Ἅδου ταμείων καὶ τὸν παλαιὸν Ἀδὰμ συνανέστησε παγγενῆ.

Τώρα πλέον δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία περὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς, περὶ τῆς ἀτελευτήτου χαρᾶς καὶ μακαριότητος.

Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἡ ὁποία πρώτη τόν Ἀναστάντα συνήντησε καὶ ἐχαιρέτησε, ἀναστάσιμα μᾶς ἀσπάζεται.

Οἱ Μυροφόρες μαζί Της, μᾶς καλοῦν στὸ Ἀναστάσιμο πανηγύρι.

Οἱ Ἀπόστολοι μᾶς φιλοξενοῦν στὸ Πασχάλιο Δεῖπνο, ὅπου ὁ Πανάγιος πασχάλιος Ἀμνὸς, ὑπέρ ἡμῶν, προσφέρεται.

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος λαμπροχαρμοσύνως πανηγυρίζει καὶ μέσα ἀπὸ τὸν περίφημο κατηχητικό του λόγο, κάνει τὴν φωνή του αἰώνια σάλπιγγα, ποὺ φτάνει μέχρι σήμερα καὶ θά προεκτείνεται ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.

«Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; ποῦ σου, ἃδη, τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι...».

Αὐτὸ τὸ οὐράνιο καὶ ἐπίγειο πανηγύρι, γκρεμίζει τὰ τείχη ποὺ χωρίζουν ἀνθρώπους καὶ λαοὺς καὶ ἤδη οἱ υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως, ἐνηγκαλίσθησαν καὶ κατασπάζονται ἀλλήλους, διακτινίζοντες τὸ μήνυμα τῆς συμφιλιώσεως στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης.

«Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει».

Αὐτὸς ὁ οὐράνιος καὶ ἐπίγειος ἑορτασμὸς δίδει ἀπάντηση στὸ μεγάλο καὶ βαθὺ ἐρώτημα τῆς βαρυαλγούσης ἀνθρωπότητος. Γιατί ἐνῷ ἀνέτειλε τὸ Φῶς, κάποιοι ζοῦν μέσα στὸ σκοτάδι; Γιατί ἐνῷ ἐκ τοῦ Τάφου ἐπήγασε ἡ χαρὰ, κάποιοι ζοῦν μέσα στὴν θλίψη καὶ στὴν ὀδύνη; Γιατί ἐνῷ ἀνέστη ὁ Ἄρχων τῆς Εἰρήνης, στὴ γῆ μας μαίνονται οἱ πόλεμοι καὶ ρέει ἄφθονο τὸ αἷμα;

Ἡ ἀπάντηση, εἶναι ἁπλῆ καὶ βαθειά, ἐλεγκτικὴ καὶ ἀφυπνιστική. Διότι ὑπάρχει ἄρνηση τοῦ Φωτός, ἄρνηση τῆς Ἀγάπης, τῆς Χαρᾶς καὶ τῆς Εἰρήνης. Διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτοείδωλον ἐγένετο καὶ ἠθέλησε νὰ βαδίσῃ δρόμους χωρὶς τὸν Θεό.  Ὅμως δίχως τὸν Ἀναστάντα Κύριο, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται.

Ἀλλ΄ ἰδοὺ ὁ πύργος τῆς Βαβὲλ κατέπεσε καὶ ὅποια προσπάθεια ἐπανεγέρσεώς του εἰς συντριβὴν τῶν κεφαλῶν, τῶν ἐν ἁμαρτίαις, κατέληξε.

Ἀδελφοί μου καὶ παιδιά μου, ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα.

Ἡ χαρά μας, ἡ εἰρήνη τῆς καρδιᾶς μας καὶ τοῦ κόσμου, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁδὸς πού πρέπει νὰ ἀκολουθήσωμε, γιὰ νὰ ζοῦμε πραγματικὰ καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ ὑπάρχωμε ὡς βιολογικὲς ὑπάρξεις, ἔχει Ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν Ὄνομα. Εἶναι ὁ ἐκ τοῦ τάφου ἀνατείλας τριήμερος, Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν.

Σήμερα σ΄ αὐτὸ τὸ πανευφρόσυνο πανηγύρι μετέχομε στὴν χαρὰ τῶν πρωτοτόκων καὶ ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων.

Ζοῦμε τὸ Πάσχα τὸ Ἱερόν, τὸ Καινόν, τὸ Ἃγιον, τὸ Μυστικόν, τὸ Πανσεβάσμιον, τὸ τῆς λύπης Λύτρον. Μετέχομε ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου.

Αὐτὸ τὸ Πάσχα, δὲν εἶναι ὑπόθεσις μιᾶς ἡμέρας, ἀλλὰ μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς. Αὐτὸ τὸ Πάσχα ποὺ ζοῦμε τόσο ἔντονα σήμερα, ἂς τὸ κρατήσωμε βαθειὰ στὴν καρδιὰ μας μέχρις ἐσχάτης μας πνοῆς, ξεπερνώντας τὴν φθαρτότητα, τὴν ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων, τὰ μίση καὶ τὰ πάθη, τὴν πεζότητα καὶ τὸν θάνατο καὶ μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ θριαμβευτὴ τῆς Ἀναστάσεως τὸν Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο ἂς σαλπίσωμε καί πάλι, τόσο δυνατά, ὥστε ἡ ἀναστάσιμη, πανευφρόσυνη φωνή μας, ὡς σάλπιγξ οὐρανομήκης, νὰ φθὰσῃ ἀπ΄ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς γῆς:

«Ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴ πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Χριστὸς γὰρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο».

Παιδιά μου ἀγαπημένα,

Ζώντας στό κλῖμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, ἄς ἑνώσωμε τίς προσευχές μας ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου καί ἄς παρακαλέσωμε γιά τήν κατάπαυση τῶν πολέμων σέ Ἀνατολή καί Βορρᾶ, ὅπου ἄφθονο χύνεται τό αἷμα τῶν συνανθρώπων μας. Ἄς δεηθῶμεν στόν Ἀναστάντα Κύριο μας καί ὑπέρ τῶν ἐμπεριστάτων Χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καί ὑπέρ πάσης ψυχῆς, θλιβομένης καί καταπονουμένης, ἐλέους καί βοηθείας παρά τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, δεομένης. 

Σᾶς ἐναγκαλίζομαι ὅλους σας καὶ σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι καὶ εὔχομαι τὰ ἔτη σας νὰ εἶναι πολλά, χαριτωμένα, εὐλογημένα καὶ ἀναστάσιμα.

Μαζί σας κατασπάζομαι καὶ τοὺς ὅπου γῆς Ἀχαιοὺς καὶ πάντας τοὺς Ὁμογενεῖς Ὀρθοδόξους ἀδελφούς μας, ἀλλὰ καὶ πάντα ἄνθρωπον, εὐχόμενος χαρά, πρόοδο καὶ πᾶσαν εὐλογία παρὰ Κυρίου Ἀναστάντος.

Χριστὸς Ἀνέστη, ἀδελφοί μου καὶ παιδιά μου ἀγαπημένα!

Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!

 

Ἅγιον Πάσχα 2026

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

   U Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

 

 

 

 

 

 

 

«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσουσα γυνή…»

 

Το τροπάριο «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσουσα γυνή…», που θα αποδώσουν οι ιεροψάλτες το εσπέρας της Μ. Τρίτης,  το βαθύ και κατανυκτικό μέλος της υμνογράφου Κασσιανής, δεν είναι απλώς μια ποιητική σύνθεση. Είναι μια αποκάλυψη. Μια αποκάλυψη της ανθρώπινης ψυχής — από την πτώση μέχρι τη λύτρωση.

 

Η αμαρτωλή γυναίκα του τροπαρίου δεν στέκεται μόνη της. Πίσω της στεκόμαστε όλοι εμείς. Όλη η ανθρωπότητα. Και η Εκκλησία, μέσα από τη σοφία της υμνογράφου, μας οδηγεί πίσω, πολύ πίσω… στον Παράδεισο.

Εκεί όπου η Εύα άκουσε «τοῖς ὠσὶν ἤχον» — τον ήχο των βημάτων του Θεού που περιπατούσε στον κήπο. Ήταν ο ήχος της οικειότητας, της αγάπης, της σχέσης. Κι όμως… εκείνη φοβήθηκε. Και κρύφτηκε.

Να το πρώτο δράμα της ανθρωπότητας: όχι η αμαρτία ως πράξη, αλλά ο φόβος που γεννά. Ο άνθρωπος παύει να βλέπει τον Θεό ως Πατέρα και Τον αντικρίζει ως κριτή. Και αντί να τρέξει κοντά Του, κρύβεται.

Αιώνες μετά, η γυναίκα του τροπαρίου στέκεται μπροστά στον ίδιο Θεό — όχι πλέον αόρατο, αλλά ενσαρκωμένο, ταπεινωμένο, προσιτό, στον Ιησούς Χριστός.

Και εδώ όλα αλλάζουν.

Εκεί όπου η Εύα κρύφτηκε, αυτή πλησιάζει.

Εκεί όπου η Εύα φοβήθηκε, αυτή τολμά.

Εκεί όπου ο άνθρωπος έφυγε, τώρα επιστρέφει.

Δεν έρχεται με επιχειρήματα. Δεν έρχεται με δικαιολογίες. Έρχεται με δάκρυα.

Αλλά αυτά τα δάκρυα δεν είναι απελπισία. Είναι μετάνοια. Είναι δάκρυα που καθαρίζουν, που λυτρώνουν, που ξαναγεννούν. Γίνονται νερό που πλένει τα πόδια του Χριστού. Γίνονται εξομολόγηση χωρίς λόγια — μια σιωπή πιο εύγλωττη από κάθε λόγο.

Και μαζί με τα δάκρυα, προσφέρει μύρο. Πολύτιμο μύρο.
Γιατί η μετάνοια δεν είναι κάτι φθηνό· κοστίζει. Είναι προσφορά ζωής.

Το μύρο αυτό φέρει μέσα του ένα διπλό μυστήριο:
αγάπη και θάνατο.

Αλείφει Εκείνον που πορεύεται προς τον τάφο, αλλά ταυτόχρονα θάβει και τη δική της παλιά ύπαρξη.

Ακόμη και τα μαλλιά της — σύμβολο της δόξας και της ματαιότητας — γίνονται όργανο ταπείνωσης. Σκουπίζει με αυτά τα πόδια του Κυρίου. Εκεί όπου άλλοτε υπήρχε επίδειξη, τώρα υπάρχει προσφορά. Εκεί όπου υπήρχε πτώση, τώρα αρχίζει η ανόρθωση.

Και μέσα σε αυτή τη σκηνή αποκαλύπτεται το βαθύτερο μυστήριο της πίστεώς μας: η κένωση του Θεού.   Ο Θεός δεν περιμένει τον άνθρωπο να ανέβει. Κατεβαίνει ο ίδιος. Χαμηλώνει τους ουρανούς.  Δέχεται το άγγιγμα της αμαρτωλής, δεν αποστρέφεται, δεν απομακρύνεται — αλλά συγχωρεί, αγκαλιάζει, μεταμορφώνει.

Η γυναίκα αυτή δεν αρνείται το παρελθόν της. Δεν το ωραιοποιεί. Στέκεται με αλήθεια ενώπιον του Θεού και λέει με όλη της την ύπαρξη: έφταιξα.
Και αυτή η αλήθεια δεν την συντρίβει — την ελευθερώνει.

Γιατί ο Θεός δεν ζητά την τελειότητά μας για να μας αγαπήσει.
Ζητά την καρδιά μας για να μας μεταμορφώσει.

Έτσι, η αμαρτωλή γυναίκα γίνεται μια νέα Εύα. Όχι γιατί δεν έπεσε — αλλά γιατί δεν έμεινε στην πτώση. Εκεί που η πρώτη κρύφτηκε, αυτή αποκαλύπτεται.
Εκεί που γεννήθηκε ο φόβος, τώρα γεννιέται η αγάπη.

Και εδώ βρίσκεται η ελπίδα όλων μας.

Γιατί όλοι, με τον τρόπο μας, έχουμε «περιπέσει». Σε πάθη, σε λάθη, σε δρόμους που μας απομάκρυναν από τον Θεό.

Αλλά το τροπάριο αυτό έρχεται να μας πει κάτι συγκλονιστικό:
κανένα σκοτάδι δεν είναι πιο δυνατό από το φως της αγάπης του Θεού.

Η μετάνοια δεν είναι φόβος τιμωρίας. Είναι έρωτας Θεού. Είναι η στιγμή που η ψυχή θυμάται ποια είναι και πού ανήκει. Και τελικά, η πιο βαθιά αλήθεια:
εκεί που εμείς βλέπουμε ντροπή, ο Χριστός βλέπει δυνατότητα αγιότητας.

Αδελφοί μου, το τροπάριο αυτό δεν είναι μόνο θρήνος. Είναι πρόσκληση.
Είναι η στιγμή που ακούμε ξανά τα «βήματα» του Θεού στη ζωή μας.

Το ερώτημα είναι: θα κρυφτούμε, όπως η Εύα; ή θα τρέξουμε να Τον συναντήσουμε, όπως η αμαρτωλή γυναίκα; Ας τολμήσουμε, λοιπόν. Χωρίς μάσκες. Χωρίς φόβο. Με δάκρυα ίσως — αλλά και με ελπίδα. Γιατί Εκείνος που χαμήλωσε τους ουρανούς, το έκανε για να σηκώσει εμάς. Αμήν.

π.Σ.Μ. 

 

Πρόσκληση επι τη εορτή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου και της Εθνικής Επετείου της "25ης Μαρτίου 1821"

 

Μαθαίνοντας την παράδοση της Κυράς Σαρακοστής στα Κατηχητικά

    Τα παιδιά των Κατηχητικών Σχολείων της ενορίας μας, με την καθοδήγηση της κατηχήτριάς τους κ. Σοφίας Οικονομοπούλου, πραγματοποίησαν μια όμορφη και δημιουργική δράση με αφορμή την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

    Στο πλαίσιο της κατήχησης και της προετοιμασίας για το Πάσχα, τα παιδιά κατασκεύασαν με ζυμάρι την «Κυρά Σαρακοστή», ένα παραδοσιακό έθιμο της Ορθόδοξης παράδοσης. Η Κυρά Σαρακοστή απεικονίζεται ως μια απλή μορφή γυναίκας με επτά πόδια, που συμβολίζουν τις επτά εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής μέχρι το Άγιο Πάσχα.

    Ιδιαίτερο συμβολισμό έχει και η μορφή της: δεν έχει στόμα, γιατί η περίοδος αυτή είναι χρόνος νηστείας και εγκράτειας, ενώ τα χέρια της είναι σταυρωμένα σε στάση προσευχής, υπενθυμίζοντας την πνευματική διάσταση της Σαρακοστής.

    Τα παιδιά με ενθουσιασμό έπλασαν τη δική τους Κυρά Σαρακοστή, μαθαίνοντας παράλληλα για τα έθιμα και τα βαθύτερα νοήματα της εκκλησιαστικής μας παράδοσης. Μέσα από τέτοιες δραστηριότητες καλλιεργείται στα παιδιά η σύνδεση με την πίστη, την παράδοση και τη ζωή της Εκκλησίας.

    Ευχόμαστε η περίοδος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής να είναι για όλους μας χρόνος πνευματικής προετοιμασίας, προσευχής και εσωτερικής ανανέωσης.

 

Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                       Ἐν Πάτραις τῇ 18ῃ Φεβρουαρίου 2026

Ἀριθμ. Πρωτ.: 79

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 525^Η

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

                    Πρός

                    τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

                    τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

        Παιδιά μου εὐλογημένα,

    Μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ εἰσερχόμεθα στὸ στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ καλούμεθα ἀπὸ τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία νὰ ἀγωνισθοῦμε ἐντονώτερα, προκειμένου νὰ φθάσωμε νικηταί, ἐν χαρᾷ καὶ ἀγαλλιάσει, στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα, νὰ ζήσωμε τὰ Ἅγια Πάθη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μετέχοντες τῆς ἀθανάτου Τραπέζης καὶ νὰ τὸν δοξάσωμε Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν.

    Ἀπὸ σήμερα ἀνοίγεται ἐνώπιόν μας, τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν καὶ μᾶς περιμένει ἡ ὑψοποιὸς ταπείνωσις, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας εἶπε: «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δέ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται». Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν ὀνομάζει βασιλίδα τῶν ἀρετῶν καὶ οἱ ἄλλοι πατέρες τὴν συνιστοῦν ὡς ὁδὸν ἀρίστην πρὸς τὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν θέωση.

    Καὶ ἡ νηστεία μᾶς ἀναμένει, φέρουσα κλάδους κατὰ Θεὸν εὐτυχίας καὶ προσφέρουσα τὴν ἀνθοφορία τῆς ἱερᾶς ἐγκρατείας, ἡ ὁποία καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο, ὡς ψυχοσωματικὴν ὀντότητα.

    Ἡ προσευχή μᾶς βεβαιώνει, ὅτι ὁ Κύριος δέχεται τὰ αἰτήματά μας, καὶ ἐκπληρώνει τάς πρὸς σωτηρίαν ἐπιθυμίας μας, ἰατρεύοντας τὰ πάθη καὶ τὰς ἀλγηδόνας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.

    Ἡ ἀγάπη ἔρχεται μὲ τὸ δικό της φωτοφόρο ἔνδυμα, νὰ μᾶς ὑπενθυμὶσῃ, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ ζήσωμε χωρὶς τὴν παρουσία τοῦ ἄλλου, τοῦ ἀδελφοῦ μας, στὴ ζωή μας καὶ στὴν καρδιά μας. Ἐκτυπώτερον σήμερον ἀκούομε τὸν Κύριόν μας νὰ μᾶς λέγει: «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους», τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην νὰ ἐπαναλαμβάνῃ: «Τεκνία ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» καὶ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο νὰ παραγγέλῃ: «Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἤ κύμβαλον ἀλαλάζον...».

    Τὸ Μυστήριον τῆς Μετανοίας, μέσα ἀπὸ τὸ ἅγιο λουτρὸ τῶν δακρύων, μᾶς λαμπρύνει καὶ ὑπὲρ χιόνα μᾶς λευκαίνει, μὲ τὸ γλυκύτατον ἄκουσμα καί σάλπισμα τῶν Κυριακῶν λόγων: «Μετανοεῖτε ἤγγικε γὰρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Ὁ Ἱερὸς Ὑμνογράφος μεταφέρει ἱκετευτικὰ τὴν δέησή μας στὸν Κύριο: «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοὶ πύλας Ζωοδότα.... αἰσχραῖς γὰρ κατεῤῥύπωσα, τὴν ψυχὴν ἁμαρτίαις...» καὶ οἱ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, λαμπρυθέντες μέσα ἀπὸ τὸ ἱερὸ αὐτό Μυστήριο, μᾶς βεβαιώνουν γιὰ τὴν θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Οὐρανίου Πατρός, ὁ Ὁποῖος μᾶς δέχεται ἐν χαρᾷ καὶ πρῶτος μᾶς κατασπάζεται, προσφέροντας τὸ πανάγιον Σῶμα Του καὶ τὸ τίμιον Αἷμα Του γιὰ τὴν σωτηρία μας.

    Προσέλθετε, ἀδελφοὶ μου, στὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς, στὴν Οὐράνια Τράπεζα. Δὲν ὑπάρχει ζωὴ χωρὶς τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἁπλῶς βιολογικὴ ὕπαρξη, μὲ βίο βοσκηματώδη, προσκολλημένος στὰ πεζὰ καὶ γήινα, στὰ φθαρτὰ καὶ πρόσκαιρα.

    Δὲν εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἕνα λογικὸ καλάμι, ριζωμένο στὸ βοῦρκο τῆς γῆς, ὡς θὰ ἤθελαν πολλοὶ σήμερα, ἀρνούμενοι τὴν πνευματικὴ ὑπόστασή μας, ἀλλά, ὡς λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: “Ὁ ἄνθρωπος ἐστί τό περισπούδαστον τοῦ Θεοῦ ζῶον…. δι΄ ὅν ὁ μονογενής Υιός τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος ἐγένετο. Ὁ Δεσπότης ἐσφάγη καί τό αἷμα αὐτοῦ ἐξέχεε ὑπέρ ἀνθρώπου”.

    Ἀδελφοί μου, ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή, εἶναι ἕνα ταξίδι πρὸς τὸ Πάσχα. Πρὸς τὸ πέρασμα ἀπὸ τὰ γήινα στὰ οὐράνια, ἀπὸ τὰ φθαρτὰ στὰ ἄφθαρτα, ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα στὰ αἰώνια, ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή.

    Ἐλᾶτε νὰ φθάσωμε στὸ τέρμα. Νὰ ζήσωμε τὸ Πάσχα μας. Τὴν νίκη τῆς ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου. Ἐλᾶτε ἀγωνιζόμενοι καί συναγωνιζόμενοι μεταξύ μας, ἀλλὰ καὶ μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων νὰ ζήσωμε τὴν Ἀνάσταση καὶ νὰ ψάλωμε ἀγαλλόμενοι: «Ἀνέστη Χριστός ἐκ νεκρῶν λύσας θανάτου τὰ δεσμά...».

    Μέσα ἀπὸ τὸν δικό μας ἀγῶνα, θὰ βοηθήσωμε καὶ τοὺς ἀδελφοὺς μας ποὺ ζοῦν μέσα στὴν ὀδύνη τῆς πολυωνύμου ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ ὑποψιαστοῦν καὶ νὰ κατανοήσουν τὴν θεοείδεια τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν στοργικὴ πατρικὴ ἀγκάλη.

    Δὲν εἴμαστε μόνοι σ΄αὐτόν τὸν ἀγῶνα, συγκοιταζόμενος καὶ συνανιστάμενος εἶναι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Πρέσβυς ἀκοίμητος ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί ἱκέτες πρός Θεόν ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας καὶ πάντες οἱ Ἅγιοί μας.

    Οἱ Ἱερὲς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησία μας εἶναι τὰ σωτήρια μέσα καὶ οἱ ἱεροὶ σταθμοὶ πνευματικοῦ ἀνεφοδιασμοῦ, προκειμένου νὰ φθάσωμε μὲ ἀσφάλεια, στὸ εὐλογημένο τέρμα καὶ νὰ ἀπολαύσωμε τῶν ἀμαραντίνων τῆς νίκης στεφάνων.

    Σήμερα τὸ ἀπόγευμα καὶ ὥρα 6, θὰ τελέσωμε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τὸν πρῶτο Κατανυκτικὸ Ἑσπερινό, τὸν λεγόμενο Ἑσπερινὸν τῆς συγγνώμης.

    Σᾶς ἀναμένομεν ἐν χαρᾷ, στὴν κατανυκτικὴ, πρώτη, αὐτὴ Ἀκολουθία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὥστε ὅλοι μαζὶ ἐν ἀγάπῃ, ἐν ταπεινώσει, ἐν εἰρήνῃ καρδίας, δίδοντες συγγνώμη ὁ εἷς εἰς τὸν ἄλλον, νὰ ἀκολουθήσωμε τὴν ἁγίαν ὁδὸ πρὸς τὴν Ἁγίαν Ἀνάστασιν.

    Σᾶς ἀσπάζομαι ὅλους μὲ ἀγάπη πατρικὴ καὶ σᾶς εὔχομαι εὐλογημένο νὰ εἶναι κατὰ πάντα τὸ στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

    Μὲ ὑγεία ψυχῆς τε καὶ σώματος νὰ ἑορτάσωμε τὴν Ἀνάσταση.

 

Ο  Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ 

     †  Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν    Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ