Σεβασμιώτατοι ἃγιοι Ἀδελφοί, Ἀγαπητοί Πατέρες,
Ἐντιμότατοι Ἂρχοντες,
Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,
Γιά μιά ἀκόμη φορά ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἡμᾶς συνήγαγε, στήν περιάκουστον πόλιν τῆς Κορίνθου καί στό Ἱερόν αὐτό Ἀποστολεῖον, τόν Ἱερόν Ναόν δηλαδή, τοῦ Οὐρανοβάμονος Ἀποστόλου Παύλου, προκειμένου τόν Κύριον νά δοξάσωμε καί τόν Ἀπόστολόν Του νά τιμήσωμε.
Σεβασμιώτατε ἃγιε Κορίνθου κ. Παῦλε, ἐπειδή εἶναι ὁ πρῶτος Σας ἑορτασμός, ὡς Ἀρχιερέως τῆς Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Κορίνθου, ἀλλά καί ἐπί τοῖς Ὀνομαστηρίοις Σας, Σᾶς εὐχόμεθα μακροχόνιον, καλλίκαρπον καί πολύκαρπον ποιμαντορίαν, πρός δόξαν Θεοῦ καί σωτηρίαν ψυχῶν ἀθανάτων, ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε καί ἀνέστη.
Θεωρῶ ὃμως χρέος μας, νά μνησθῶμεν καί τοῦ ἀλήστου μνήμης, ἀδελφοῦ Ἀρχιερέως Μητροπολίτου Κορίνθου κυροῦ Διονυσίου, τοῦ πολλά κοπιάσαντος εἰς τήν καλλιέργειαν τοῦ ἱεροῦ τούτου Ἀποστολικοῦ Γεωργίου καί νά εὐχηθῶμεν, ὑπέρ μακαρίας αὐτοῦ, μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως, ἐν σκηναῖς Δικαίων καί Ἁγίων.
● Ἡ Ὀρθοδοξία ἅπασα σήμερα σκιρτᾶ καί εὐφραίνεται, ἰδιαιτέρως δέ ἡ καθ' Ἑλλάδα Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία ἀγάλλεται καί χαίρει ἑορτάζουσα γηθοσύνως ἐπί τῇ Ἱερᾷ μνήμῃ τοῦ Ἱδρυτοῦ Αὐτῆς, Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου. Ἐν εὐφροσύνῃ καί ἀγαλλιάσει, μετά τῶν ἐν Οὐρανοῖς Ἀγγέλων, ἄσμασιν ἑορτίοις, τόν Οὐρανοβάμονα καταστέφει ψάλουσα: "Ἐθνῶν σέ κήρυκα καί φωστῆρα τρισμέγιστον, Οἰκουμένης ἀγλάισμα καί Ἑλλήνων διδάσκαλον εὐφροσύνως γεραίρομεν" (Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου).
Ἑορτάζει τό κλεινόν ἄστυ τῶν Ἀθηνῶν, ἡ πόλις τῆς σοφίας, καί τῆς ἐπιστήμης. Πανηγυρίζουν οἱ Φίλιπποι, ὁ πρῶτος σταθμός τῆς εὐρωπαϊκῆς πορείας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου, ἡ Θεσσαλονίκη, τό μαργαριτάρι τῆς Μακεδονίας μας. Ἀγάλλεται ἡ Βέροια, ἡ Κόρινθος, ἡ Κεφαλληνία, ἡ Νικόπολις καί οἱ ἄλλες Ἑλληνικές πόλεις ἀπ’ ὅπου πέρασε ὁ Θεῖος τῆς Οἰκουμένης Διδάσκαλος. Ἡ θεϊκή πρόνοια ὁδηγεῖ τόν Ἀπόστολο Παῦλο, τόν Παῦλο ἀπό τήν Ταρσό, τόν ἄνθρωπο μέ "τίς χίλιες ψυχές", ὃπως ἒχει ἀπό κάποιον εἰπωθεῖ, νά περάσῃ στήν Ἑλλάδα, στή δική μας γῆ καί ἔχοντας ὡς ἐφόδια τήν χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, τόν ἱερό δικό του ζῆλο, τήν Ἑλληνική γλῶσσα καί γιατί ὄχι τήν Ἑλληνική ψυχή, προκειμένου νά δώσῃ τό φῶς τό ἀνέσπερο στήν χώρα τήν «κατείδωλον», στήν χώρα τῶν πολλῶν πνευματικῶν ἀναζητήσεων. Δικαίως λοιπόν θεωρεῖται καί εἶναι, ὁ κλεινός Ἀπόστολος, ὁ πνευματικός διδάσκαλος καί πατήρ τῆς Ἑλλάδος.
1. Πρῶτον διότι ἒφερε τήν ἀποκεκαλυμμένην ἀπό τόν Θεόν ἀλήθειαν.
Γιά πρώτη φορά ἀκούεται στήν Ἑλλάδα ἡ διδασκαλία περί τοῦ Ἑνός καί μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ "ὅς οὐκ ἐν χειροποιήτοις Ναοῖς κατοικεῖ οὐδέ ὑπό
χειρῶν ἀνθρώπων θεραπεύεται προσδεόμενος τινός",( Πράξ. 17,24). Τοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος κατῆλθε ταπεινούμενος, περπάτησε ἀνάμεσά μας, γεύτηκε τόν πόνο μας καί τή χαρά μας καί θυσιάστηκε γιά μᾶς καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, προκειμένου νά ἀναστήσῃ τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν πτώση καί τήν ἁμαρτία. Γιά πρώτη φορά ἀκούεται μέσα σ’ ἕνα κόσμο κουρασμένο, ὁ ὁποῖος εἶχε φτάσει πλέον στά ὅρια τῆς ἀντοχῆς του τό μήνυμα τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπό τό Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.
Κεντρίζονται οἱ καρδιές ἀπό τήν ἀναφορά στήν ἀγάπη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος «ἐποίησε ἐξ ἑνός αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων, κατοικεῖν ἐπί πᾶν τό πρόσωπον τῆς γῆς». (Πραξ. 17,26)
Μέσα σ’ αὐτό τό πλαίσιο καί μ’ αὐτό τόν τρόπο ὁ Θεῖος Παῦλος καθιστᾶ γνωστό, στόν χῶρο τῆς Ἑλλάδος, τό μυστήριον τοῦ Κυρίου τό "χρόνοις αἰωνίοις σεσιγημένον" (Ἐφεσ. 3,4,), ὣστε νά δυνηθοῦν οἱ Ἕλληνες νά εἰσέλθουν πλέον στήν φωτοφόρο περίοδο τῆς ἱστορίας τους, ἀφοῦ θά πέσουν ἀπό τά μάτια τους οἱ λεπίδες τῆς ἀγνωσίας γιά τόν ἄγνωστο Θεό, ὁ ὁποῖος τώρα γίνεται σ’ αὐτούς οἰκεῖος καί προσιτός, Πατήρ ἐλέους καί Κύριος οἰκτιρμῶν.
 |
2. Ἡ πνευματική ὅμως πατρότης τοῦ Ἀποστόλου Παύλου γιά τούς Ἕλληνες δέν περιορίζεται μόνον εἰς τήν διδασκαλίαν, ἀλλά σφραγίζεται καί ἀπό τήν ἐν ἀγάπῃ κατάθεση ψυχῆς καί ἀπό τό πολύ ἐνδιαφέρον γιά τήν πνευματική πρόοδο τῶν παιδιῶν του καί τήν κατά Θεόν αὔξησιν καί προκοπήν. Ἐν τῶ μέτρῳ αὐτῆς τῆς ἀγάπης λέγει ὅτι : "σπουδάζει ἰδεῖν τό πρόσωπον αὐτῶν ἐν πολλῇ ἐπιθυμίᾳ" (Α' Θεσ. 2,17) καί εἰς ἄλλην περίπτωσιν " Ἐάν μυρίους παιδαγωγούς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ' οὐ πολλούς πατέρας. Ἐν γάρ Χριστῷ Ἰησοῦ διά τοῦ Εὐαγγελίου ἐγώ ὑμᾶς ἐγέννησα".(Α’ Κοριν, 4,15)
Διά τοῦτο γηθοσύνως ἡ καθ’ Ἑλλάδα Ἐκκλησία, ἡ πνευματική θυγατέρα τοῦ Μεγάλου Ἀποστόλου πανηγυρίζει σήμερα, διακηρύττουσα τήν ἀποστολικότητά της καί ἐνωτιζομένη τοῦ πνευματικοῦ Πατρός της τήν ἱεράν παρακαταθήκην,τό:«στήκετε καί κρατῆτε τάς παραδόσεις ἅς ἐδιδάχθητε εἴτε διά λόγου εἴτε δ’ ἐπιστολῆς ἡμῶν» (Β’ Θεσσ, 2,15) ἐκφράζει τήν μυστική χαρά καί καύχησή της γιατί ἐπί τόσους αἰῶνες ἑδρασμένη στήν διδασκαλία, στούς κόπους, στούς ἀγῶνες καί ἱδρῶτες τοῦ Ἱδρυτοῦ της, διετήρησε, παρά τίς πολλές δυσκολίες καί τά προβλήματα, διετήρησε, ἀγωνιστικά καί θυσιαστικά, ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ αὐτήν τήν ἱεράν παρακαταθήκην καί διατηρεῖ ἀλώβητη τήν διδασκαλία τοῦ Θείου Ἐσταυρωμένου καί Ἀναστάντος Κυρίου μέ αὐστηρότητα, μέ συνέπεια, μέ εὐθύνη τοῦ χρέους ἔναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων καί αὐτῆς τῆς ἱστορίας, χωρίς νά ἀλλοιώνῃ, χωρίς νά παραχαράττῃ ὅσα παρά τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἀποστολικῶν Πατέρων, τῶν Διδασκάλων καί Ἁγίων της παρέλαβε. (Ὡραϊσμένη μέ αὐτόν τόν ἱερόν αἱματοβαμμένο χιτῶνα τῶν τέκνων της, τῶν μαρτύρων καί ἡρώων της, διακηρύττει ὅτι ἡ ἀποστολικότητά της ἐπιβεβαιώνεται μέ τό γεγονός ὅτι πολιτεύεται ἀταλάντευτα σύμφωνα μέ ὅσα κατά τήν ἱερά ἀποστολική παράδοση διετύπωσαν μέ τούς Ὃρους καί τίς Ἀποφάσεις τους αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι καί ἔχουσα ἐπί κεφαλῆς τόν Σεπτόν Προκαθήμενόν Της, Συνοδικῶς διατρανώνει ὅτι: «Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, ἡ χάρις διά τοῦ Οὐρανοβάμονος ὡς ἔλαμψε, ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσε, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν...») (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας).
3. Συγκλονιστική, ἐπί τούτοις, εἶναι καί ἡ πνευματική προτροπή-παραγγελία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τήν ὁποίαν ἀφήνει στά πνευματικά του παιδιά καί ἐν προκειμένῳ σέ μᾶς τούς Ἕλληνες: «παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς μιμηταί μου γίνεσθε».(Α’ Κορ, 4,17).
Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς θέλει μέ πίστη θερμή, μέ ζῆλον ἱερό, μέ αὐταπάρνηση στό στίβο τῆς σύγχρονης κοινωνίας, μέ ἀνοικτή τήν καρδιά καί τόν νοῦ, μέ εὐρεῖς πνευματικούς ὁρίζοντας, ἀφοῦ τό ὅραμα τοῦ μεγάλου ἀνδρός δέν περιορίζεται σέ χρόνο καί σέ τόπο, ἀλλ’ ἔχει διαστάσεις οἰκουμενικές καί ἡ ἀγάπη του εἶναι βαθειά καί πλατειά σάν τόν ὠκεανό καί τόν ἀτέλειωτον ὁρίζοντα. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶναι ὁ ἐμπνευστής καί ὁδηγός μας. Μέσα ἀπό τήν οὐσιαστική θεανθρώπινη σχέση καί κοινωνική πορεία καί τήν ζῶσα ἔκφραση τῆς πίστεως, φαίνεται ἡ αὔρα ἡ δροσερή τοῦ Παυλείου θεολογικοῦ καί πρακτικοῦ λόγου γιά τήν Ἑλλάδα καί τήν Ἐκκλησία της. Στράτευση στά κοινωνικά δρώμενα∙ ἔμπρακτη ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης διά τῆς φιλαδελφίας∙ ὅραμα ἐσχατολογικό∙ ὅραμα πού δέν περιορίζεται στούς ἀδελφούς μιᾶς κοινότητος μόνον, ἀλλά πρός πάντας, τό ὁποῖον ἡ ἐγγενής φιλοτιμία τοῦ Ἕλληνος τό κάνει πράξη. Τό ὑλοποιεῖ μέσα σέ μιά κοινωνία, στήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἔμπλεως ἀγάπης ἀγκαλιάζει τούς πάντας, ἀδιακρίτως φυλῆς καί γλώσσης, χρώματος καί θρησκείας προσφέρουσα στοργή, παραμυθία καί βοήθεια. Μιᾶς ἀγάπης πού περνᾶ τά γεωγραφικά μας ὅρια καί μᾶς φέρνει πλησίον τῶν ἀναξιοπαθούντων ἀδελφῶν μας εἴτε ἐξ ἀσθενειῶν, εἴτε ἐκ πολέμων, εἴτε ἐκ θεομηνιῶν, εἴτε ἐκ πάσης ἄλλης αἰτίας ὅπου γῆς. Αὐτό τό πράττει ἡ ἁγιωτάτη Ἐκκλησία μας, ἒχουσα ὑπ’ ὄψιν της τούς λόγους τοῦ Θεοκήρυκος Ἀποστόλου: "Πάντοτε τό ἀγαθόν διώκετε καί εἰς ἀλλήλους καί εἰς πάντας»(Α΄ Θεσσ, 5,15) καί «τίς ἀσθενεῖ και οὐκ ἀσθενῶ τίς σκανδαλίζεται καί οὐκ ἐγώ πυροῦμαι". (Β’ Κορ,11,29)
Τοῦτο τό ἒργο καί ἡ προσφορά διακτινίζεται ἐκ τε τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί ἐξ ὃλων τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων, διά τούς ἀδελφούς ἐντός καί ἐκτός τῆς Ἑλλάδος.
Ἐν τῷ πνεύματι αὐτῆς τῆς ἀγάπης, μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά μας, στρεφόμεθα σήμερα πρός τούς ἀδελφούς μας, τούς πληγέντας ἀπό τόν φοβερό σεισμό στή Βενεζουέλα καί θερμῶς προσευχόμεθα ὑπέρ αὐτῶν καί παντί τρόπῳ συμπαριστάμεθα ὡς Ἐκκλησία καί ὡς Πολιτεία πρός αὐτούς.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀδελφοί μου, εἶχε ὑπέρ πάντα ἂλλον ἀνοιχτούς ὁρίζοντας καί ἐξῆλθεν εἰς τά Ἒθνη, ὂχι διεκδικώντας ὁπαδούς, ἀλλά θέλοντας νά σώσῃ τούς ἀδελφούς ἐν τῷ πνεύματι τῆς ἀγάπης, τῆς ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐλευθερίας καί τῆς ἐν Χριστῷ κοινωνίας καί ἑνότητος. Ἀφυπνιστικός ἐπίσης ἀντηχεῖ ὁ λόγος τοῦ θείου Παύλου πρός Κορινθίους«Μεμέρισται ὁ Χριστός;...» (Α’ Κορ, 1,13) Σήμερα παρά ποτέ εἶναι ἐπίκαιρος αὐτός ὁ λόγος. Στήν ἐποχή μας διαπίστωνομε ὃτι ἀναφύονται δύο τάσεις. Ἡ πρώτη εἶναι αὐτή πού υἱοθετεῖ τήν πλήρη ἐκκοσμίκευση προκειμένου νά εἲμεθα ἀρεστοί στόν κόσμο πού κεῖται μακράν τῆς ἀληθείας καί ἡ ἂλλη, εἶναι ἐκείνη πού υἱοθετεῖ τόν περιορισμό εἰς τά καθ’ ἡμᾶς καί τήν ἀπομόνωση ἀπό τά δρώμενα στήν κοινωνία καί στόν κόσμο. Ἠ πρώτη εἶναι καταστρεπτική, ἀφοῦ δέν νοεῖται μιά Ἐκκλησία, χωρίς ἂσκηση πνευματική, χωρίς Μυστηριακή ζωή. Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιά τόν ἂνθρωπον ὡς ψυχοσωματικήν ὀντότητα. Ὁ Παῦλος ἒκαμε τόν κόσμον Ἐκκλησία καί ὡδήγησε, ἐν ἀληθείᾳ καί σταθερᾷ πίστει καί ἀσκήσει στήν σωτηρία. Ἡ δεύτερη εἶναι ἀπορριπτέα διότι δέν ὑπηρετεῖ τήν κοινωνία ἐν ἀγάπῃ, ὃπως τήν ἐδίδαξε ὁ Οὐρανοβάμων Ἀπόστολος. Ὃποιοι ἐπιθυμοῦν μιά Ἐκκλησία περιορισμένη σέ συγκεκριμένα τείχη, χωρίς ἱεραποστολή, χωρίς ἀγῶνα ἳνα γνώσωνται οἱ πάντες τήν Ἀλήθεια, δέν ἀνήκουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὑπηρετοῦν ὁμάδες, οἱ ὁποῖες οὐδεμίαν σχέσιν ἒχουν μέ τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καί τῆς ἐν ἀγάπῃ διδασκαλίας καί θυσίας, ὑπέρ τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς σωτηρίας τῶν ἂλλων.
Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί μέ παρρησία καί χαρά διακηρύττομε καί ὁμολογοῦμε, ὃτι εἷς ὁ Κύριος, μία πίστις, μία Ἐκκλησία, ἓν Βάπτισμα, ἓνα κήρυγμα. Διαλεγόμεθα μέ τούς πάντες, ὃπως ἒπραξαν οἱ Ἀπόστολοι καί Ἃγιοι Πατέρες διαχρονικά καί στό μαρτύριον ἀκόμη, ἐάν χρειασθῇ, ὁδηγούμεθα, γενόμενοι τοῖς πᾶσι τά πάντα ὡς ὁ διδάσκαλός μας, ὁ Ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί ἐν προκειμένω τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου, ἳνα πάντως τινάς σώσωμεν.
Αὐτό τό νέον ἦθος πού ἔφερε ὁ Θεῖος Παῦλος, τῇ τοῦ Θεοῦ προνοίᾳ καί εὐλογίᾳ, ἕνωσε τό παλαιό μέ τό καινούργιο. Ἔσωσε τόν Ἑλληνισμό, τοῦ ἔδωσε τιμή καί ἀξία, μάλιστα σέ μιάν ἐποχή πού ἔπνεε τά λοίσθια. Γι’ αὐτό δύο χιλιάδες χρόνια χριστιανικῆς ἱστορίας τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Εὐρώπης, εἶναι ἀδύνατον νά τά διαγράψῃ κάποιος, ὅσο καί ὅπως νά ἀγωνίζεται. Γιά ὅποιον παραβλέπει αὐτή τήν ἀλήθεια καί τήν πραγματικότητα, αὐτή τήν ἀποφασιστική τομή στόν ροῦν τῆς ἱστορίας πού δέν τήν ἔκανε «αἷμα καί σάρξ», ἀλλ' ὁ ἴδιος ὁ Θεός∙, γιά ὅποιον παραβλέπει αὐτό τό γεγονός, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί τό ἔργο του, ἡ Ἑλλάς καί ἡ Εὐρώπη, θά παραμένουν ἕνα ἄλυτο πρόβλημα πού δέν θά λυθῆ ποτέ, παρά μόνον ὅταν ἐπιλυθοῦν τά πνευματικά του δεσμά, τά ὁποῖα τόν κρατοῦν στό τέλμα μιᾶς πεζῆς βιολογικῆς πορείας, μιᾶς πορείας χωρίς νόημα καί προορισμό. Διά τόν λόγον αὐτόνἀπέτυχαν καί ἀποτυγχάνουν ὃσοι ἠθέλησαν, κατά καιρούς εἲτε ἐκ τῶν ἡμετέρων, εἲτε ἐκ τῶν μακράν, νά λακτίσουν πρός κέντρα. Δι’ αὐτούς θά ἰσχύῃ ὃ,τι ἢκουσεν ὁ Παῦλος ἐξ’ οὐρανοῦ, πρό τῆς θαυματουργικῆς μεταστροφῆς του. «Σκληρόν σοι πρός κέντρα ὀξέα λακτίζειν»
Ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὁ τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν πνευματικήν, θά ἀκούεται στόν κόσμον ὁλόκληρον, ἰδιαίτερα ὅμως στήν Ἑλλάδα, ἄλλους ἐλέγχων καί ἄλλους χαροποιῶν:
«Οὐκ ἐντρέπων ὑμᾶς γράφω ταῦτα, ἀλλ' ὡς τέκνα μου ἀγαπητά νουθετῶ. Ἐάν γάρ μυρίους παιδαγωγούς ἔχητε, ἀλλ' οὐ πολλούς πατέρας ἐν γάρ Χριστῷ Ἰησοῦ διά τοῦ Εὐαγγελίου ἐγώ ἡμᾶς ἐγέννησα» (Α’ Κορ 4, 14-15) καί, «Ἐλεύσομαι τέκνα καί πάλιν ταχέως πρός ὑμᾶς, καί γνώσομαι οὐ τόν λόγον τόν πεφυσιωμένον ἀλλά τήν δύναμιν. Οὐ γάρ ἐν λόγῳ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἐν δυνάμει. Τί θέλετε; ἐν ράβδῳ ἔλθω πρός ὑμᾶς ἤ ἐν ἀγάπῃ καί πνεύματι πραότητος;».(Α’ Κορ 4, 19-26)
Ἡμεῖς δέ ἀπαντῶμεν:
«Ἐλθέ Τίμιε Ἀπόστολε, ἐλθέ Πάτερ καί Διδάσκαλε ἡμῶν, ἐλθέ πρός ἡμᾶς ἐν ἀγάπῃ καί ἐν πνεύματι πραότητος, ὅτι τέκνα σά ἐσμέν. Ἐλθέ καί πάρεσο μέσῳ τῆς ποίμνης σου καί τῆς ἀμπέλου ταύτης ἥν διά σοῦ ἀφύτευσεν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί πρέσβευε ὑπέρ αὐτῆς τῷ Κυρίῳ, ἵνα παραμείνῃ ἐν τῇ ἀληθείᾳ καί τῷ φωτί καί τῇ ἀγάπῃ τοῦ οὐρανίου Πατρός, ὧ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».
