Προς τον Λαό: Εγκύκλιος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου επί τη επανακομιδής της Αγίας Κάρας του Αγίου Αποστόλου Ανδρεου

 

 

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 538η

 

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ 

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

 

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

    Παιδιά μου εὐλογημένα,

    Καί πάλιν ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως. Καί πάλιν ἐνώπιον μας προβάλλει ἡ πανέορτος ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς ἐπανακομιδῆς τῆς Τιμίας καί Χαριτοβρύτου Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου.

Ἦτο ἡ 26η Σεπτεμβρίου 1964, ὅταν σύμπας ὁ εὐσεβής, ὁ φιλόθεος καί φιλάγιος Πατραϊκός Λαός, μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἀοίδιμον προκάτοχον ἡμῶν Μητροπολίτην Πατρῶν κυρόν Κωνσταντῖνον, ὑπεδέχετο τήν πανσεβάσμιον καί ἀγγέλοις αἰδέσιμον Κάραν τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων, εἰς τήν ἱστορικήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων Πατρῶν.

Οἱ κώδωνες ἁπάντων τῶν Ἱερῶν Ναῶν, χαρμοσύνως ἀνήγγειλαν τήν ἔλευσιν τῆς Ἱερᾶς τοῦ Πρωταποστόλου Κεφαλῆς καί πανηγυρικῷ τῷ τρόπῳ, ὑπεδέχοντο τό Ἱερόν θυσαύρισμα, το ὁποῖον ἡ πόλις τῶν Πατρῶν, ἐστερήθη ὑπέρ τῶν πεντακοσίων ἐτῶν.

    Μέ δάκρυα καί μῦρα ἔραναν τήν Ἁγίαν Κάραν τοῦ Ἱερωτάτου Ἀποστόλου, οἱ πνευματικοί αὐτοῦ ἔκγονοι καί διά τῶν ἐστρωμμένων μέ δάφνας καί μυρσίνας ὁδῶν τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως, τήν μετέφεραν εἰς τόν Παλαιόν καταστόλιστον Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, ὅπου ἐν συγκλονισμῷ καρδίας ἀνέπεμψαν Δοξολογίαν πρός τόν ἐν Τριάδι προσκυνούμενον Θεόν ἡμῶν καί δέει πολλῷ τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν ἐμακάρισαν και εὐχαρίστησαν, διά τάς πολλάς αὐτοῦ πρεσβείας ὑπέρ τῆς πόλεως καί διά τήν ἐν σώματι, πλέον, ἔλευσίν του καί μόνιμον ἐνταῦθα παραμονήν του.

    Πέρασαν ἀπό τήν εὔσημον ἐκείνην ἡμέραν 62 ὁλόκληρα ἔτη. Ὁ Ἱερός Κλῆρος, οἱ Ἄρχοντες καί σύμπας ὁ Πατραϊκός Λαός, θα ἑορτάσωμεν καί πάλιν, Θεῷ ἐυχαριστοῦντες, διά τήν μεγίστην δωρεάν καί εὐλογίαν, ὥστε νά κατέχωμεν τήν πανσεβάσμιον τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Κεφαλήν, ὅπως καί τόν Σταυρόν τοῦ Μαρτυρίου του καί βεβαίως τόν Ἅγιον Τάφον του, ἱερά καί πανσεβάσμια προσκυνήματα, τά ὁποῖα προσδίδουν εἰς τήν πόλιν μας ἱερότητα καί τήν συνιστοῦν ὡς πόλιν ἐξαιρέτως, παρά Κυρίου, εὐλογημένην.

    Σημειωτέον ἐπίσης, ὅτι δέκα ἔτη μετά τήν ἔλευσιν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἐν Πάτραις, ἤτοι τήν 26ην Σεπτεμβρίου 1974, ἐπί μακαριστοῦ Προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου πρ. Πατρῶν Νικοδήμου καί προεξάρχοντος τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κυροῦ Σεραφείμ, ἐτελέσθησαν μεγαλοπρεπῶς τά Ἱερά Ἐγκαίνια τοῦ Νέου περικαλλοῦς Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἐν Πάτραις.

Ὅθεν καί αὐτήν τήν ἐπέτειον ἑορτάζομεν, ἀδελφοί μου καί παιδιά εὐλογημένα.

    Ὁ Ἅγιος μας ὡς πνευματικός ἑστιάτωρ, μᾶς προσκαλεῖ ἅπαντας εἰς τήν μεγάλην καί λαμπράν ἑορτήν του, ἡ ὁποία θα πραγματοποιηθῇ ἐφέτος κατά τό διήμερον, Σάββατον καί Κυριακήν 26ην καί 27ην Σεπτεμβρίου.

    Πιστεύομεν ἀκραδάντως, ὅτι σύμπας ὁ Χριστεπώνυμος Λαός τῆς Ἀποστολικῆς καί Θεοσώστου Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, θά προσέλθῃ εἰς τό Ἱερόν Ἀποστολεῖον, εἰς τόν Ἱερόν δηλαδή Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, τό Σάββατον 26ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. καί ὥραν 7ην ἀπογευματινήν διά τόν Μεγάλον Πολυαρχιερατικόν Ἑσπερινόν, ἀλλά καί τήν Κυριακήν 27ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ., τό πρωί ἀπό τῆς 7ης ἕως 10.30 πρωινῆς, διά τήν Θείαν Λειτουργίαν καί τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, ἀπό ὥρας 5.45 διά τήν ἔναρξιν τοῦ πρώτου μέρους τῆς Λιτανείας καί τόν ἁγιασμόν εἰς τήν Ἰχθυόσκαλαν καί ἀπό ὥρας 7ης ἑσπερινῆς διά τήν Δοξολογίαν εἰς τήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων καί τό δεύτερον μέρος τῆς λαμπρᾶς λιτανείας τῆς Ἁγίας Κάρας καί τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Πρωτοκλήτου.

    Παιδιά μου εὐλογημένα,

    Ἐλᾶτε καί ἐφέτος νά δοξολογήσωμε τόν Θεό καί νά τιμήσωμε τόν Ἅγιον μας, τόν Προστάτην μας καί διδάσκαλόν μας, τόν ἀκοίμητον πρέσβυν ὑπέρ ἡμῶν πρός Κύριον.     Ἔλᾶτε νά τόν εὐχαριστήσωμε, διά τό ἄμετρον ἔλεος τοῦ Κυρίου καί διά τήν πολλήν του ἀγάπην, ἡ ὁποία πλουσίως ἐκχέεται πρός ἡμᾶς διά πρεσβειῶν του, παρά τήν ἁμαρτωλότητά μας καί την, ἀπό τόν Θεόν, ἀποστασίαν μας.

    Ἐλᾶτε νά παρακαλέσωμε τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν, νά μή μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτέ, νά μή μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανούς, ἕνεκα τῆς πνευματικῆς μας ἀμελείας.

    Μέ τήν πρόγευσιν τῆς χαρᾶς τῆς ὑπαντήσεώς μας εἰς τήν πανευφρόσυνον Ἑορτήν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου,

 

Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ,

εὐχόμενος πᾶσαν χάριν καί δωρεάν οὐράνιον

διά πρεσβειῶν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου

 

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο Π Α Τ Ρ Ω Ν  Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

 

Μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ προς τους Εκπαιδευτικούς

 

 

Πρός τούς Ἐκπαιδευτικούς μας, μέ ἀγάπη καί εὐχές,

 

Ἀγαπητοί μου Ἐκπαιδευτικοί,

Ἄρχισε ἤδη ἡ νέα σχολικὴ χρονιὰ καὶ ὃλοι σας, οἱ Δάσκαλοι καί οἱ Καθηγητές, μὲ τὴν ζέουσα διάθεση τῆς καρδιᾶς σας καὶ τὸν ζῆλο τῆς ψυχῆς σας, ἀρχίζετε καί πάλι τὸ ὡραῖο λειτούργημα σας, ἔχοντας ἐνώπιόν σας τὰ παιδιά μας, τὰ παιδιά σας, προκειμένου νὰ μεταδώσετε γνώσεις, ἀλλὰ καὶ ἦθος καὶ νὰ καλλιεργήσετε χαρακτῆρες.

Εἶναι βεβαίως τοῖς πᾶσι γνωστὸ ὅτι, ἡ παιδεία εἶναι ὑπόθεση εὐρύτερη ἀπὸ τὸ Ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, γι΄ αὐτὸ χρειάζεται δύναμη ἐσωτερική καί κατάθεση ψυχῆς.

Τὰ ὅπλα καὶ ἐφόδια τοῦ Δασκάλου, ἦταν καί εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ ὑπομονὴ, ἡ ἐργατικότητα, ἡ ἐπιμονή, ἡ κατάλληλη προετοιμασία καὶ πρωτίστως ἡ πίστη στὸ Θεό, ὥστε νὰ ἐπιτὺχῃ στὸ δύσκολο, ἀλλὰ τόσο ὡραῖο ἔργο του. Ὃλα πιστεύομεν ὃτι τά διαθέτετε.

Ἡ πρόοδος τῆς κοινωνίας ὀφείλεται στὴν συνεργασία ὅλων μας, τῆς Οἰκογένειας, τοῦ Σχολείου, τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Πολιτείας καὶ γενικῶς ὅλων τῶν κοινωνικῶν φορέων.

Ὁ Δάσκαλος σφραγίζει τὴν ψυχὴν τοῦ μαθητοῦ, ἀφοῦ θεωρεῖται πρότυπο τῶν παιδιῶν, τὰ ὁποῖα οἱ γονεῖς ἐμπιστεύονται στα χέρια του.

Τὸ λειτούργημα ὅμως τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ σήμερα, εἶναι ἐξαιρετικὰ ἀπαιτητικὸ καὶ ἰδιαίτερα δύσκολο.

Τὰ γεγονότα, ἡ ἐπιστήμη, τὰ πάντα γύρω μας τρέχουν μὲ ταχύτητα φωτός. Ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη ἔρχεται νὰ ἐπηρεὰσῃ τὴν ζωή μας.

Νέες τάσεις ἀνοίγονται μπροστά μας καὶ ὁ τόπος μας βομβαρδίζεται μὲ πλεῖστες ὅσες ἰδεολογίες καὶ προκλήσεις.

Μέσα σ΄ αὐτὸν τὸν ὀρυμαγδό, γεννιέται καὶ μεγαλώνει ἕνα παιδί, μὲ προσλαμβάνουσες τελείως διαφορετικὲς ἀπὸ ἐκεῖνες τοῦ παρελθόντος. Καὶ δὲν μιλῶ βεβαίως, γιὰ τὸ μακρυνὸ παρελθόν, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἐγγύς.

Σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο, καλεῖται ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα στὸ σπίτι καὶ ὁ Δάσκαλος στὸ σχολεῖο νὰ διαμορφώσουν τὸν χαρακτῆρα τοῦ παιδιοῦ, νὰ τοῦ μεταδώσουν γνώσεις καὶ ἐφόδια πνευματικά γιὰ τὴν πορεία του στὴ ζωή.

Ἴσως ἡ ἐποχή μας εἶναι ἡ πλέον δύσκολη καί ἀπαιτητική γιὰ τὸ ἔργο τοῦ Δασκάλου. Ἡ οἰκογένεια βάλλεται, ἡ θεσμοὶ ἀμφισβητοῦνται, οἱ ἀξίες καταπίπτουν καὶ ὁ δικαιωματισμὸς ἔρχεται νὰ καταλὺσῃ τὶς κοινωνικὲς παραδοσιακὲς δομὲς καὶ ἰσορροπίες.

Ἡ διδακτέα ὕλη εἶναι τελείως διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ ἐδιδάσκετο. Οἱ πληροφορίες πανταχόθεν βομβαρδίζουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πολύ νωρίς.

Ὁ θεμέλιος τῆς ζωῆς ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἔχει τεθεῖ στὸ περιθώριο. Τὰ ὑγιῆ πρότυπα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀνάγκη τὰ παιδιά μας δὲν προβάλλονται, ὡς θά ἔπρεπε, ἢ δὲν ὑπάρχουν.

Ἐπαφίεται πλέον στὴν εὐσυνειδησία, στὴ ζέση ψυχῆς καὶ στὴν θυσιαστικὴ προσφορά του Δασκάλου, ἡ πορεία τῆς παιδείας, οὐσιαστικὰ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας.

Πιστεύω ὅτι ὅλοι γνωρίζομε ἐκεῖνο τὸ σοφὸ ρῆμα τῶν Ἀρχαίων: «Πᾶσα ἐπιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται», καὶ τὸ πατερικόν: «Ἡ παιδεία μετάληψις ἁγιότητος ἐστί». 

Ἀγαπητοί μου Δάσκαλοι,

Σὲ ἐσᾶς ἐναποθέτομε τὶς ἐλπίδες γιὰ ἕνα καλύτερο μέλλον τῶν παιδιῶν μας, τῆς κοινωνίας μας, τῆς Πατρίδος μας, τοῦ κόσμου. Γιά ἓνα σχολεῖο μέ ἀνοιχτούς ὁρίζοντες καί γιά μιά παιδεία πού θά ἀγκαλιάζῃ τή γνώση, τήν ἀγάπη γιά κάθε ἂνθρωπο, τήν πίστη στό Θεό, τήν ἀγάπη γιά τήν Πατρίδα μας.

Εἲμεθα μαζί σας, μέ τήν προσευχή μας, καί μέ ὃλη μας τήν ἀγάπη καί τήν δύναμη τῆς ψυχῆς μας , ἀναγνωρίζοντας τό μεγάλο ἒργο πού ἐπιτελεῖτε καί τήν ὡραία προσφορά σας.

Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιὰ τὸ λειτούργημά σας καί γιὰ τοὺς ἀγῶνες σας γιὰ τὰ παιδιά μας.

Σᾶς εὐχόμεθα, νὰ ἔχετε χάρη Θεοῦ, δύναμη, ὑγιεία ἀμφιστεφῆ καὶ μὲ ζῆλο καρδιᾶς καὶ θέρμη ψυχῆς νὰ συνεχίσετε νὰ καλλιεργῆτε αὐτὸν τὸν ἀγρὸ ποὺ ἔχετε μπροστά σας, φωτίζοντας ψυχὲς καὶ διαλύοντας τὰ πυκνὰ σκοτάδια ποὺ μᾶς περιβάλλουν.

Ἀκροτελεύτιος λόγος μου, ὁ Κυριακὸς λόγος: «Ὑμεῖς ἐστὲ τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ὑμεῖς ἐστὲ τὸ ἅλας της γῆς».

Σᾶς ἀσπάζομαι μὲ ὅλη μου τὴν ἀγάπη καὶ μὲ τὶς θερμότερες εὐχές μου γιὰ καλὴ καὶ εὐλογημένη χρονιά.

"Μια Ελλάδα που ανησυχητικά γερνάει" του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

 

Μέ τήν ἒναρξη τῆς νέας Σχολικῆς χρονιᾶς, τόσον ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὃσον καί ἀπό τίς κατά τόπους Ἐκπαιδευτικές Ἀρχές, διεπιστώθη ὃτι ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν μειώθηκε σημαντικά καί αὐτό φαίνεται ἀπό τίς ἐγγραφές στήν πρώτη τάξη τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Ἀπό τήν εἰσαγωγή μαθητῶν στήν πρώτη τάξη κάθε χρόνο, φαίνεται καί ἡ πορεία τοῦ Σχολείου στήν συνέχεια, ὡς πρός τόν ἀριθμό τῶν μαθητῶν.

Στήν Δυτική Ἑλλάδα, ἐφέτος, σύμφωνα μέ
ὃσα ἐγγράφησαν σέ τοπική Ἐφημερίδα (Πελοπόννησος 22-23 Αὐγούστου 2026) καί σύμφωνα, ὡς σημειώνεται, μέ ὃσα εἶπε ὁ Περιφερειακός Διευθυντής Δυτικῆς Ἑλλάδος, ἒχομε 20% λιγότερους μαθητές. Ἡ νέα σχολική χρονιά σέ Ἀχαΐα, Αἰτωλοακαρνανία καί Ἠλεία ἀρχίζει μέ 600 μαθητές λιγότερους ἀπό πέρυσι. Δυστυχῶς ἡ πραγματικότητα εἶναι, ἀπογοητευτική καί ἐξόχως ἀνησυχητική. Σέ πολλές περιπτώσεις γίνεται συνένωσις τμημάτων, ἀλλά καί Σχολεῖα κλείνουν. Ἐπειδή ἒχομε ἂμεση καί συνεχῆ ἐπικοινωνία τόσο μέ τήν μεγαλούπολη τῶν Πατρῶν, ὃσο καί μέ τήν ὓπαιθρο, σημειώνομε μέ πόνο ψυχῆς, ὃτι ζοῦμε σέ μιά Ἑλλάδα, ἡ ὁποία συνεχῶς σμικρύνεται, συρρικνώνεται, γερνάει. Δέν τολμῶ, νά ξεστομίσω καί νά σημειώσω τόν ὃρο πεθαίνει. Μοῦ εἶναι ἀδύνατον, νά διανοηθῶ ἢ νά ἐκφράσω κάτι τέτοιο.

Ἀπό ἐτῶν πολλῶν ἐπισημαίνομε μέ ἒμφαση, ὃτι τελειώνει ἡ ὓπαιθρος χώρα. Ὃλα τά μέτρα τά ὁποῖα κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ἐλήφθησαν, ὡδήγησαν στήν συρρίκνωση τῶν χωριῶν μας. Δυστυχῶς πλέον ὃποιος πεθαίνει, παίρνει καί τό κλειδί τοῦ σπιτιοῦ του μαζί του. Τά σπίτια κλείνουν, οἱ δρόμοι καί οἱ αὐλές χορταριάζουν, οἱ ἀνθρώπινες φωνές πιά δέν ἀκούγονται. Ὁ μόνος ἦχος πού ἒρχεται νά παρηγορήσῃ, εἶναι ὁ ἦχος τῆς καμπάνας. Ἡ παρουσία τοῦ Ἱερέως εἶναι ἡ ἀντίσταση σ’ αὐτή τήν ἐπιθανάτιο πορεία τῆς χώρας μας.

«Σῶστε μας Δέσποτα. Μιλῆστε παντοῦ. Ἡ Πατρίδα μας πεθαίνει…», μοῦ φώναξε ἓνας ἡλικιωμένος, ὃταν τελείωσε ἡ Παράκληση, στήν Παναγία μας, σέ ὀρεινό χωριό τῆς Μητροπόλεώς μου. Πῶς νά μείνουν τά παιδιά μας στά χωριά; Μέ τί νά ἀσχοληθοῦν; Ὃλα τελείωσαν, τά τελείωσαν.

Ἡ γεωργία ἀπαξιώθηκε, ἡ κτηνοτροφία καταστράφηκε. Τά προϊόντα πού παρήγαγε ἡ γῆ μας, δέν ἀπορροφῶνται πλέον. Τά πρόβατα ἐθανατώθησαν. Καί σάν μή φθάνουν ὃλα αὐτά ἦλθαν οἱ πυρκαγιές καί ἀποτελείωσαν ὃ,τι ἀπέμενε. Ἀναμένουν οἱ δύστυχοι ἐναπομείναντες στά χωριά τίς, ὃποιες, ἐπιδοτήσεις τούς ὑπεσχέθησαν.

Κοντά σέ αὐτά ἒρχεται νά προστεθῇ καί τό χειρότερο. Ἡ ἀπαξίωση τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκογενείας. Οὐσιαστικά, θά ἒλεγα, ἡ διάλυσή της, μέ ὃσα ἒγιναν καί ἐθεσμοθετήθησαν τελευταῖα, εἰς βάρος τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ θεσμοῦ. Περί τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὑψώσαμε ἐπανειλημμένως τήν φωνή μας, ὡς εἲχαμε καί ἒχομεν χρέος, ἒναντι τῶν ἱερῶν θεσμῶν πού κράτησαν αὐτόν τόν τόπο ὂρθιο.

Ὁ συνωστισμός πλέον τῶν Ἑλλήνων, στά μεγάλα ἀστικά κέντρα, ὁ τρόπος ζωῆς καί ἐργασίας, ἂλλαξαν τά δεδομένα καί τίς προοπτικές, ὣστε νά δημιουργηθῇ μιά πολυμελῆς οἰκογένεια. Τί θά γίνῃ ἆρα γε; Πρός τά ποῦ πηγαίνομε; Πῶς θά ἐπιλυθοῦν αὐτά τά προβλήματα, πού ταλανίζουν τόν τόπο μας; Μέ τούς ἀλλοδαπούς καί μετανάστες θά λύσωμε τά ζητήματα αὐτά; Καί βέβαια δέν ἒχομε κάτι μέ τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι νομίμως εὑρίσκονται στόν τόπο μας.

Δέν μᾶς προβληματίζει ἡ ἀλλοίωσις τοῦ πληθυσμοῦ, τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων, ἡ ἀπαξίωσις τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν, πού ἒχομε εὐθύνη νά διατηρήσωμε, διασώζοντας τήν ἰδιοπροσωπεία τῆς Πατρίδος μας;

Θεωρῶ, ὃτι πρέπει ὃλοι μας, νά σκύψωμε μέ τήν συνείδηση εὐθύνης, πού ἀναλογεῖ στόν καθένα μας, ὣστε νά βοηθήσωμε αὐτόν τόν τόπο, πού συνεχῶς φθίνει καί ὁδηγεῖται στήν καταστροφή.

Καί τώρα θά ἤθελα νά ἐπισημάνω κάποια πράγματα πρός τούς ἔχοντας αὐτή τήν στιγμή τήν εὐθύνη γιά τίς τύχες τῆς χώρας μας. Χρειάζεται ὁπωσδήποτε καί πρωτίστως:

●Στήριξη τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας. Ἀπαιτεῖται γενικευμένη πολιτική, ὥστε νά δοθοῦν κίνητρα στά νέα ζευγάρια, γιά νά δημιουργήσουν οἰκογένεια.

Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ ζητήματος χρειάζεται εἰδική καί συντονισμένη, πολύ μελετημένη στρατηγική, ἡ ὁποία ἄν δέν ὑπάρχει, δέν πρόκειται νά ἀνατείλουν καλύτερες ἡμέρες.

●Στήριξη τῶν πολυτέκνων γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν βασικῶν προβλημάτων  τῆς ζωῆς. Σήμερα οἱ πολύτεκνοι ἀλλά καί ὅλες, θά ἔλεγα, οἱ οἰκογένειες, ἐξ αἰτίας τοῦ πληθυσμιακοῦ συνωστισμοῦ στίς πόλεις, ἀντιμετωπίζουν θέματα χωροταξικά, οἰκονομικά καί κοινωνικά.

●Εἰδική φροντίδα γιά τόν ἑλληνικό πληθυσμό στίς παραμεθόριες περιοχές. Ἐκεῖ ὑπάρχει μεγάλη εὐαισθησία καί γι’ αὐτό ἀπαιτεῖται ἰδιαίτερη προσοχή.

 Εἶναι γνωστή ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπί μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, νά ἐπιδοτῆται τό τρίτο τέκνο τῶν χριστιανικῶν οἰκογενειῶν τῆς Θράκης. Τό μέτρο αὐτό τό ὁποῖο συνεχίζεται μέχρι σήμερα, παρά τίς μεγάλες δυσκολίες, ἀπέβη σωτήριο ἀφοῦ οἱ οἰκογένειες, ἀπό 100 περίπου πού ἦταν στήν ἀρχή, τώρα εἶαι κάποιες χιλιάδες. Τόσο δύσκολο εἶναι νά τό ἀντιληφθῇ αὐτό ἡ κρατική ἐξουσία καί νά πράξῃ ἀπό τή μεριά της τά δέοντα;

●Νά βοηθηθοῦν οἱ οἰκογένειες μέ παιδικούς καί βρεφονηπιακούς σταθμούς σέ κάθε πόλη, ὥστε νά δοθῇ ἀνάσα στά ἀνδρόγυνα νά ἀντιμετωπίσουν τά προβλήματα, πού ὀρθώνονται ἐνώπιόν τους. Καί ὡς πρός αὐτό τό θέμα ἀξίζει νά σημειώσωμε τήν προσφορά τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ σέ πολλές Μητροπόλεις λειτουργοῦν βρεφονηπιακοί καί παιδικοί σταθμοί. Στήν Μητρόπολη μας λειτουργεῖ ὁ βρεφονηπιακός σταθμός στήν Ἐγλυκάδα, πού προσφέρει ἀγάπη σέ πάνω ἀπό 100 παιδιά καί συμπαραστέκεται στούς γονεῖς.

●Νά ἐνημερωθῇ ὁ Λαός γιά τούς κινδύνους, τούς ὁποίους διατρέχει τό Ἔθνος μας ἀπό τήν μείωση καί τήν γήρανση τοῦ πληθυσμοῦ. Ἔτσι ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος μπορεῖ νά προγραμματισθῇ ὑπό τήν ἀναγκαία αὐτή προϋπόθεση, ὅτι δηλαδή οἱ πολίτες τῆς χώρας θά ἀντιληφθοῦν πλήρως τήν ὕπαρξη καί τήν σοβαρότητά του.

●Πρέπει ὅλοι μας νά ἀγωνιστοῦμε ἐναντίον τῆς ἀναβολῆς τοῦ γάμου ἀπό τά νέα παιδιά καί τῆς ἀποφυγῆς τεκνοποίησης ἀπό τά νέα ζευγάρια. Αἰσθάνομαι ὅτι πολλοί νέοι μας, σήμερα, διακατέχονται ἀπό ἕνα φοβικό σύνδρομο ἔναντι τοῦ γάμου καί κυρίως ἔναντι τῶν εὐθυνῶν τους γιά τήν ἀπόκτηση καί τήν ἀνατροφή παιδιῶν. Τό κοινωνικό σύστημα φρόντισε νά ἀπογοητεύσῃ βαθειά τούς νέους. Μέ τά κηρύγματά μας προσπαθοῦμε νά ἐμπνεύσωμε τά παιδιά, νά τολμήσουν στήν ζωή τους, νά κάνουν ἀποφασιστικά βήματα καί νά πάρουν γενναῖες ἀποφάσεις.

●Ἐπιστροφή στίς ρίζες μας, στήν πνευματική ζωή, στήν Ἑλληνική Ὀρθόδοξη οἰκογένεια πού στηρίζεται στήν πίστη στόν Θεό, στήν κοινωνία μεταξύ τῶν μελῶν της καί στήν ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα. Πρέπει νά ἀγωνιστοῦμε ὅλοι μας ὡς πρός αὐτή τήν κατεύθυνση μέ συνείδηση εὐθύνης ἔναντι τῆς ἱστορίας μας καί τοῦ μέλλοντος τῆς Πατρίδος μας.

Αὐτά ἀναφέρονται ἁπλῶς ἐνδεικτικά. Ἡ εἰς βάθος μελέτη τοῦ θέματος θά ἀναδείξῃ καί ἄλλες πτυχές, ὅπως τήν γενικώτερη πολιτική τῆς Κυβερνήσεως σχετικά μέ τό δημογραφικό (λ.χ. ἐπιδόματα, φοροαπαλλαγές, χαμηλότοκα δάνεια, στήριξη πολυτέκνων καί τριτέκνων οἰκογενειῶν καί ἄλλα πολλά, τά ὁποῖα πολύ καλῶς γνωρίζουν οἱ Κυβερνῶντες. Ἐμεῖς περιμένομε τό ἀποφασιστικό βῆμα γιά τήν ἐφαρμογή τους).

          Ὅλα τά παραπάνω γράφτηκαν μέ πόνο ψυχῆς καί προέρχονται ἀπό τό πατρικό ἐνδιαφέρον μας, ὥστε νά βοηθήσωμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις, νά ζήσῃ ἡ Πατρίδα μας καί νά συνεχίσῃ τήν παρουσία της δυναμικά, μέσα στό παγκόσμιο γίγνεσθαι.

13 Αυγούστου 2025 - 13 Αυγούστου 2026 - Σκέψεις και προβλημαστισμοί!

 

13 Αυγούστου 2025, ημερομηνία που δύσκολα θα σβήσει από τη μνήμη μου. Η μεγάλη πυρκαγιά είχε τυλίξει τον τόπο μας. Από τη μία άκρη της Πάτρας μέχρι την άλλη, χωριά εκκενώνονταν, σπίτια, καλλιέργειες και κόποι μιας ζωής παραδίδονταν στις φλόγες. Η φωτιά έφτασε να κάψει ακόμη και τα φύκια της θάλασσας, σαν να ήθελε να δείξει ότι δεν άφηνε τίποτε ανέγγιχτο.

Οι συγκυρίες με έφεραν εκείνο το βράδυ στον ναό, κοντά στο ποίμνιό μου, έτοιμος να προσφέρω ό,τι θα χρειαζόταν. Ο ναός έμεινε ανοιχτός όλη τη νύχτα. Το καντήλι έκαιγε αδιάκοπα μπροστά στην εικόνα του Χριστού· μια μικρή φλόγα μέσα στη μεγάλη φωτιά. Άλλοτε προσευχόμουν, άλλοτε παρακολουθούσα με αγωνία τις ειδήσεις, περιμένοντας κάθε καινούργια πληροφορία.

Παρακείμενο κατάστημα εστίασης έμεινε κι αυτό ανοιχτό. Άνθρωποι έμπαιναν και έβγαιναν συνεχώς. Άλλοι ζητούσαν λίγο νερό, άλλοι κάτι να φάνε, άλλοι λίγη ξεκούραση. Ήταν φυσικό. Ο άνθρωπος που δοκιμάζεται έχει ανάγκη να στηρίξει και το σώμα του.

Κάποια στιγμή όμως γεννήθηκε μέσα μου ένας προβληματισμός.

Ο ναός ήταν επίσης ανοιχτός. Ήσυχος. Φωτισμένος μόνο από το καντήλι. Έτοιμος να δεχθεί οποιονδήποτε ήθελε να καθίσει για λίγο, να ηρεμήσει, να κλάψει, να προσευχηθεί ή ακόμη και να σιωπήσει μπροστά στον Θεό. Κι όμως, όσο θυμάμαι, κανείς δεν πέρασε το κατώφλι του.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι είχε ο καθένας στην καρδιά του εκείνες τις ώρες. Ο φόβος έχει πολλούς τρόπους να εκφράζεται, και μόνο ο Θεός γνωρίζει τον εσωτερικό αγώνα κάθε ανθρώπου.

Δεν έπαψε όμως να με απασχολεί το ερώτημα: μήπως έχουμε μάθει να αναζητούμε με ευκολία ό,τι ανακουφίζει το σώμα, αλλά δυσκολευόμαστε να αναζητήσουμε Εκείνον που αναπαύει την ψυχή;

Ο Χριστός δεν είπε ότι όποιος πιστεύει δεν θα συναντήσει θλίψεις. Αντίθετα, μας προειδοποίησε ότι «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε». Μας έδωσε όμως και τη βεβαιότητα της παρουσίας Του. Η Εκκλησία δεν υπάρχει για να μας γλιτώσει από κάθε δοκιμασία, αλλά για να μη μείνει κανείς μόνος μέσα σ' αυτήν. Ο ναός δεν είναι καταφύγιο επειδή έχει τσιμεντένιους τοίχους, αλλά επειδή κατοικείται από την παρουσία του Θεού.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο δράμα της εποχής μας να μην είναι ότι ο άνθρωπος έχασε την πίστη του. Ίσως είναι ότι ξέχασε πού να στραφεί όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Ξέρει πού θα βρει νερό για το σώμα του, αλλά δεν θυμάται πάντοτε πού αναβλύζει το «ὕδωρ τὸ ζῶν».

Εκείνη τη νύχτα ο ναός δεν περίμενε ανθρώπους ευσεβείς ούτε ανθρώπους δυνατούς. Περίμενε ανθρώπους κουρασμένους. Ανθρώπους φοβισμένους. Ανθρώπους που δεν είχαν πια λόγια, αλλά μόνο έναν στεναγμό. Άλλωστε, πολλές φορές η πιο αληθινή προσευχή δεν είναι τα πολλά λόγια· είναι απλώς η παρουσία του ανθρώπου ενώπιον του Θεού.

Από τότε συχνά επιστρέφω με τον νου μου σε εκείνη την εικόνα και αναρωτιέμαι: μήπως τελικά στις μεγάλες πυρκαγιές της ζωής μας έχουμε μάθει να φροντίζουμε κάθε άλλη ανάγκη, ενώ αφήνουμε τελευταία εκείνη που έχει περισσότερο ανάγκη από όλες να ξεδιψάσει: την ψυχή μας!

π. Σ.Μ.