13 Αυγούστου 2025 - 13 Αυγούστου 2026 - Σκέψεις και προβλημαστισμοί!

 

13 Αυγούστου 2025, ημερομηνία που δύσκολα θα σβήσει από τη μνήμη μου. Η μεγάλη πυρκαγιά είχε τυλίξει τον τόπο μας. Από τη μία άκρη της Πάτρας μέχρι την άλλη, χωριά εκκενώνονταν, σπίτια, καλλιέργειες και κόποι μιας ζωής παραδίδονταν στις φλόγες. Η φωτιά έφτασε να κάψει ακόμη και τα φύκια της θάλασσας, σαν να ήθελε να δείξει ότι δεν άφηνε τίποτε ανέγγιχτο.

Οι συγκυρίες με έφεραν εκείνο το βράδυ στον ναό, κοντά στο ποίμνιό μου, έτοιμος να προσφέρω ό,τι θα χρειαζόταν. Ο ναός έμεινε ανοιχτός όλη τη νύχτα. Το καντήλι έκαιγε αδιάκοπα μπροστά στην εικόνα του Χριστού· μια μικρή φλόγα μέσα στη μεγάλη φωτιά. Άλλοτε προσευχόμουν, άλλοτε παρακολουθούσα με αγωνία τις ειδήσεις, περιμένοντας κάθε καινούργια πληροφορία.

Παρακείμενο κατάστημα εστίασης έμεινε κι αυτό ανοιχτό. Άνθρωποι έμπαιναν και έβγαιναν συνεχώς. Άλλοι ζητούσαν λίγο νερό, άλλοι κάτι να φάνε, άλλοι λίγη ξεκούραση. Ήταν φυσικό. Ο άνθρωπος που δοκιμάζεται έχει ανάγκη να στηρίξει και το σώμα του.

Κάποια στιγμή όμως γεννήθηκε μέσα μου ένας προβληματισμός.

Ο ναός ήταν επίσης ανοιχτός. Ήσυχος. Φωτισμένος μόνο από το καντήλι. Έτοιμος να δεχθεί οποιονδήποτε ήθελε να καθίσει για λίγο, να ηρεμήσει, να κλάψει, να προσευχηθεί ή ακόμη και να σιωπήσει μπροστά στον Θεό. Κι όμως, όσο θυμάμαι, κανείς δεν πέρασε το κατώφλι του.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι είχε ο καθένας στην καρδιά του εκείνες τις ώρες. Ο φόβος έχει πολλούς τρόπους να εκφράζεται, και μόνο ο Θεός γνωρίζει τον εσωτερικό αγώνα κάθε ανθρώπου.

Δεν έπαψε όμως να με απασχολεί το ερώτημα: μήπως έχουμε μάθει να αναζητούμε με ευκολία ό,τι ανακουφίζει το σώμα, αλλά δυσκολευόμαστε να αναζητήσουμε Εκείνον που αναπαύει την ψυχή;

Ο Χριστός δεν είπε ότι όποιος πιστεύει δεν θα συναντήσει θλίψεις. Αντίθετα, μας προειδοποίησε ότι «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε». Μας έδωσε όμως και τη βεβαιότητα της παρουσίας Του. Η Εκκλησία δεν υπάρχει για να μας γλιτώσει από κάθε δοκιμασία, αλλά για να μη μείνει κανείς μόνος μέσα σ' αυτήν. Ο ναός δεν είναι καταφύγιο επειδή έχει τσιμεντένιους τοίχους, αλλά επειδή κατοικείται από την παρουσία του Θεού.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο δράμα της εποχής μας να μην είναι ότι ο άνθρωπος έχασε την πίστη του. Ίσως είναι ότι ξέχασε πού να στραφεί όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Ξέρει πού θα βρει νερό για το σώμα του, αλλά δεν θυμάται πάντοτε πού αναβλύζει το «ὕδωρ τὸ ζῶν».

Εκείνη τη νύχτα ο ναός δεν περίμενε ανθρώπους ευσεβείς ούτε ανθρώπους δυνατούς. Περίμενε ανθρώπους κουρασμένους. Ανθρώπους φοβισμένους. Ανθρώπους που δεν είχαν πια λόγια, αλλά μόνο έναν στεναγμό. Άλλωστε, πολλές φορές η πιο αληθινή προσευχή δεν είναι τα πολλά λόγια· είναι απλώς η παρουσία του ανθρώπου ενώπιον του Θεού.

Από τότε συχνά επιστρέφω με τον νου μου σε εκείνη την εικόνα και αναρωτιέμαι: μήπως τελικά στις μεγάλες πυρκαγιές της ζωής μας έχουμε μάθει να φροντίζουμε κάθε άλλη ανάγκη, ενώ αφήνουμε τελευταία εκείνη που έχει περισσότερο ανάγκη από όλες να ξεδιψάσει: την ψυχή μας!

π. Σ.Μ. 

 

Ποιμαντορική Εγκύκλιος επί τη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου

  

 

 

 

 

 

 

   Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η  Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α

ΙΕΡΑ   Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Σ  Π Α Τ Ρ ΩΝ

 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2026

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 536η

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Σήμερα ὃλοι μας στεκόμαστε μπροστά στό ἱερό καί ἃγιο Εἰκόνισμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Θεομήτορος Κόρης καί δικῆς μας στοργικῆς μητέρας καί κατασπαζόμεθα μέ εὐλάβεια τά πανάγια καί ἂχραντα χέρια Της, τά ὁποῖα ἐβάστασαν τόν Δημιουργό τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ἀτενίζομε μέ δέος τήν πανσεβάσμια καί παναγία μορφή Της καί ἱκετευτικά ἀφήνομε τήν καρδιά μας, νά συνομιλήσῃ μαζί Της, ἐκφράζοντάς Της μέ εὐγνωμοσύνη, παράκληση καί ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, τούς μύχιους τῆς καρδιᾶς μας πόθους, τά πολλά μας αἰτήματα καί ἐκζητοῦντες τήν ἂπειρη ἀγάπη Της καί τήν μεσιτεία Της πρός Κύριον, ὑπέρ πάντων ἡμῶν τῶν ἐλαχίστων καί ἀναξίων δούλων τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της καί Σωτῆρος ἡμῶν.

Σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία, στήν μεγάλη γιορτή Της, Τῆς προσφέρει μῦρα πνευματικά, ἀλλά καί ἂνθη αἰσθητά, ὡς ἀντίδωρο τῶν εὐεργεσιῶν  Της,  ἐξαιρέτως  ὃμως  Τήν  χαιρετᾶ,  Τήν  τιμᾶ,  Τήν  κατασπάζεται καί χάριτας ὁμολογεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλάς, ἡ παναγιοσκέπαστη καί παναγιοφρούρητη Πατρίδα μας.

Πόλεις καί χωριά, στεριά καί θάλασσα, ριγοῦν καί σκιρτοῦν, ἐνώπιον τῆς Μεγαλόχαρης, τῆς Σουμελᾶ, τῆς Γηροκομήτισσας, τῆς Γοργοεπηκόου, τῆς Μολυβδοσκέπαστης, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Ἀγιάσσου, τῆς Ἓλωνας, τῆς Μεγαλοσπηλαιώτισσας καί ὃπως ἀλλιῶς τήν ὀνόμασε ὁ εὐσεβής Λαός μας, ἓνεκα τῶν πολλῶν πρός τό εὐσεβές Ἒθνος μας, εὐεργεσιῶν Της.

Οἱ ἱεροί Ὑμνογράφοι, ὓφαναν πρός τιμήν Της θεοδίδακτους ὓμνους, γιά νά ἀποδώσουν τήν ἀλήθεια γιά τό πάνσεπτο Πρόσωπό Της καί οἱ Πατέρες, μέσα ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, διεσφάλισαν τήν θεοπαράδοτη καί Ἀποστολική παρακαταθήκη:

Ὃτι ἡ Θεόπαις Μαριάμ, εἶναι ἀληθής Θεοτόκος, διότι ἐκυοφόρησε καί ἐβάστασε τό Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐνηνθρώπησε γιά νά κάνῃ τόν ἂνθρωπο κατά χάριν Θεό..

Ὃτι ἡ Πανακήρατος Κόρη τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἂννης, εἶναι καί τιμᾶται ὡς Ἀειπάρθενος, ἀφοῦ πρό τόκου, ἐν τόκῳ καί μετά τόκον, Παρθένος ἒμεινε καί ὡς Παρθένος μακαρίζεται.

Ὃτι Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν κατέστη, ἀφοῦ ἐχώρησε τόν ἀχώρητον παντί καί ἐβάστασε ἐν ἀγκάλαις Της, τόν ἐν κόλποις τοῦ Πατρός.

Ὃτι ἀνεδείχθη Τιμιωτέρα τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, ἀφοῦ πάναγνος καί δοχεῖον πασῶν τῶν ἀρετῶν εἶναι ἡ Κυρία Θεοτόκος.

Ὃτι, ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγός τοῦ Γένους ἡμῶν, ὡδήγησε ἐκ τῶν βασάνων τῆς πικρᾶς δουλείας καί τῶν πολλῶν ὀδυνῶν τήν Ὀρθόδοξον Πατρίδα μας στήν ἀναψυχή τῆς ἐλευθερίας.

Ὃτι Ἐλεοῦσα ἐφάνη πάντοτε, πρεσβεύουσα πρός Κύριον, ὣστε νά ἐλεηθῶμεν οἱ, ἐν ἁμαρτίαις παντίαις, πεπτωκότες.

Ἀδελφοί μου, σήμερα πού Τῆς ἀποδίδομε τήν τιμή, τόν ὓμνο καί τήν εὐχαριστία, ἂς Τῆς δώσωμε καί τήν ὑπόσχεση, ὃτι παρά τήν ἀνθρωπίνην ἀδυναμία καί ἀτέλειά μας, παρά τό ὃτι πολλές φορές τήν ἐπικράναμε, παρά τό ὃτι τόν Πανακήρατον Τόκον Της, τόν Κύριόν μας, πολλάκις ἐλυπήσαμε, θά ἀγωνισθοῦμε τό θέλημα τοῦ Κυρίου νά τηρήσωμε καί τόν δρόμο τῶν Ἁγίων νά ἀκολουθήσωμε, μιμούμενοι τίς ἀρετές Της, ὃσον δυνάμεθα ἐν τῇ ἀνθρωπίνῃ ἀδυναμία μας.

Καί γιά τήν ὑπακοή θά ἐργασθοῦμε καί τήν ταπείνωση καί τήν προσευχή θά καλλιεργήσωμε καί τήν ἐλεημοσύνη θά ὑπηρετήσωμε.

Αἰσθητά κάθε χρόνο, μᾶς δίδεται ἡ εὐκαιρία νά Τήν εὐχαριστήσωμε, ἀφοῦ μέ ὃποια δυνατότητα ἒχομε, μποροῦμε τούς ἀδελφούς μας τούς ἐλαχίστους, νά ἐλεήσωμε καί νά βοηθήσωμε, ὃπως καί ἡ Παναγία μας ἒπραξε μέχρι τό τέλος τοῦ ἐπιγείου βίου Της.

Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, στήν δισκοφορία πού θά πραγματοποιηθῇ σήμερα, ἐάν ἐπιθυμῆτε καί ὃ,τι προαιρεῖσθε νά προσφέρετε ὑπέρ τῶν ἐνδεῶν καί ἐμπεριστάτων καί ἰδιαιτέρως τῶν πυροπλήκτων ἀδελφῶν μας.

Δυστυχῶς καί ἐφέτος ἐβιώσαμε, καί τοπικά, στήν θεόσωστον Ἐπαρχία μας, ἀλλά καί γενικώτερα στήν Πατρίδα μας, τόν ὂλεθρο ἀπό τίς φοβερές πυρκαϊές. Θρηνήσαμε ἣρωες πού θυσιάστηκαν γιά νά σώσουν τίς ζωές καί τίς περιουσίες τῶν συνανθρώπων τους καί ἀτενίσαμε μέ πόνο ψυχῆς τά ἀποκαΐδια ἀπό τούς κόπους τῶν ἀνθρώπων τοῦ μόχθου καί τῆς βιοπάλης. Πέρυσι εἲχαμε πάλι τήν φρικτή ἐμπειρία τίς παραμονές τῆς ἑορτῆς τῆς Παναγίας, νά ζήσωμε τόν ἐφιάλτη, ἀκόμα καί ἐγγύς τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, μέ ἀνυπολόγιστες καταστροφές.

Εὐχόμεθα ἡ Παναγία μας νά στηρίζῃ καί νά σκεπάζῃ τό Πυροσβεστικό Σῶμα καί ὃλους ὃσοι συνείργησαν στήν κατάσβεση τῶν πυρκαϊῶν, νά ἐνισχύῃ τούς πυρόπληκτους ἀδελφούς μας καί νά ὁδηγῇ εἰς μετάνοιαν καί εἰς συγχώρησιν, ἐκείνους πού μέ τά ἁμαρτωλά τους χέρια, ἒγιναν αἰτία αὐτῆς τῆς συμφορᾶς. Τήν Πατρίδα μας δέ, νά σκέπῃ πάντοτε καί νά φρουρῇ ἀπό κάθε κίνδυνο καί συμφορά.

Σᾶς ἀσπάζομαι μέ εὐχαριστίες πολλές, μέ ἀγάπη πατρική καί μέ εὐχές γιά ὑγιεία, χαρά καί κάθε εὐλογία παρά Κυρίου, διά πρεσβειῶν τῆς Παναγίας μας.

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

U Ο Π Α Τ Ρ Ω Ν  Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ